Apen aan de knoppen

Een Comedy Central verslaving is niet echt handig voor een mediaverslaggever. Ik heb er al maanden last van, in vrij ernstige mate. Scrubs, 30 Rock, ja zelfs That seventies show en Frasier. Geen reclame tussen twee programma's en geen gelul. Zo heb ik het graag. Pure ontspanning. Liefst in bed met twee kussens in mijn rug. Zorgwekkend, want wie zich in stukkies over tv schrijven heeft gespecialiseerd moet natuurlijk wel een beetje op de hoogte blijven van wat er zich op alle zenders afspeelt. 

Gelukkig zitten er bij Comedy Central een paar apen aan de knoppen. Het ontbreken van ondertiteling vind ik geen bezwaar, maar bij mijn geliefde zender blijven de titels ook regelmatig hopeloos hangen. Niets is irritanter dan een wonderlijke conversatie in de titelbalk die totaal niet strookt met wat zich op het scherm afspeelt. Omdat je toch stug die lettertjes blijft lezen - wat een vreemde afwijking is - ontstaat er een soort kortsluiting in je hersenen. Opeens lig je niet meer zo lekker met die twee kussens in je rug. De apen van CC hebben een slaperige oppasser, want als de titels weer eens scheef lopen, kun je er donder op zeggen dat het minutenlang aanhoudt. Kijk, en dat trek ik dus niet. Als de oppasser eindelijk wakker wordt, kiest hij voor een al even irritante oplossing. Zo ontbrak laatst bij een oude aflevering Saturday Night Live minutenlang de ondertiteling. Eindelijk werd het foutje ontdekt. In plaats van even de ondertiteling aanzetten, begon de show gewoon opnieuw, weer dat ellenlange intro, weer de belegen grap over Bush. Dankzij datamateuristische gestuntel en de eindeloze voorraad Family Guy, The Simpsons en Southpark (liefst achter elkaar) kom ik toch nog aan mijn 'vakliteratuur' toe.

Leeuwinnen

Ja hoor, er is weer een nieuwe datingshow. Take me out heet de nieuwste variant op het uitgemolken thema. Eddy Zoey speelt Beau van Erven Dorens met dertig opgedofte vrouwen in een halve cirkel om hem heen. Uit een lift achter hem daalt telkens een nieuwe kandidaat de arena in, om zich vrijwillig voor de leeuwinnen te werpen.

Net nu ik dacht definitief klaar te zijn met het genre. Dat moment kwam bij het ook nieuwe Doe het zelf date op Net 5. Vrijgezelle Mark zet drie liefdeskandidaten aan het werk in zijn huisje. De een mag zijn woonkamer blauw verven, de ander smeert paars op de muren van zijn toilet, nummer drie helpt hem aan een streeploos zwarte voordeur. 

Nu deed het A: pijn aan mijn ogen en B:  heb ik heus wel door dat ik naar een langgerekte reclame van een verffabrikant zit te kijken. Toen Mark een van zijn klusvrouwen kuis welterusten kuste in de logeerkamer, met de camera op kruishoogte, had ik mijn plaatsvervangende schaamte tax bereikt. Kappen nou!

En toen kwam Eddy met zijn leeuwinnen. Het concept is simpel. De single man gaat extra lang onder de douche, trekt zijn beste kloffie aan en posteert zich op de middenstip. Hij vertelt iets over zichzelf en we zien een filmpje van zijn leven. De vrouwen mogen zichzelf op elke gewenst moment van de markt halen met een ferme druk op de rode knop. Vies keukenblokje in beeld? Blouse iets te modieus half in de spijkerbroek gepropt? De arena kleurt onverbiddelijk rood. Eddy loopt een rondje en legt de vinger op de zere plek, aka het afknapmoment.

Het leukste van deze show is de tweedeling. Je hebt queen bees die om het minste geringste op rood springen: 'ik wil je geen complex aanpraten maar de verhoudingen in je gezicht kloppen gewoon niet', en je hebt vrouwen met een iets bredere blik. Die trekken zich niets aan van hun kritische medestrijdsters maar houden zichzelf stoïcijns in de markt voor de iets te dikke, iets te sukkelige kandidaat omdat hij 'iets heeft'. Lief toch? 

Rekken tot het bloedt

Ramana werd vorig seizoen verkozen tot de nieuwe Uri Geller. Op Youtube staat een filmpje waarin uit de doeken wordt gedaan hoe deze ‘mentalist’ met behulp van een oh zo handig tuigje een jongetje laat zweven. Zijn onhandige gefrommel achter de rug van zijn kleine assistent is zo gênant dat het pijn doet aan je ogen.
Toch is SBS momenteel weer doodleuk op zoek naar een nieuwe nieuwe Uri Geller.

Wie onzin wil verkopen moet het mooi verpakken. Elf minuten duurt het intro van de goochelshow. Elf minuten bombastische zelfbevlekking. Nederland wil natuurlijk geen seconde missen van de Ongelofelijke, Heftige en Verbijsterende avond, waarin de Emoties Hoog Oplopen. Bereid u voor op de meest Heftige en Spraakmakende optredens die u ooit in uw leven heeft gezien. Niemand raakt erover uitgepraat. Iedereen is onder de indruk van de onverklaarbare krachten.
Pas als het Mentale Wereldfenomeen Uri Geller himself er een schepje bovenop heeft gedaan, zijn we eindelijk toe aan de eerste Huiveringwekkende act. Rekken tot het bloedt heet dat in de wandelgangen van SBS.
De Uri Geller Show is genomineerd voor een Beeld en Geluid Award, maar wat mij betreft verdienen de 1.4 miljoen kijkers die de goochelshow elke week uitzitten tot het eind de prijs voor engelengeduld. Mijn geduld was al op bij de eerste goochelact waarin Angelique in een kartonnen doos werd gestopt die vervolgens met achttien speren werd doorboord door haar van elk spoortje acteertalent gespeende broer. Ooit een goochelact gezien waarin dit uitgekauwde kunstje niet voorkwam?
Inge de Bruin mocht assisteren, met doodsangst op haar barbiehoofd. Voor haar ligt er wel een glansrijke acteercarrière in het verschiet, want je maakt mij niet wijs dat ze echt dacht dat er een bloederig hoopje zus in die doos lag.

Wie schreeuwt het hardst

Men neme twee ongeleide projectielen: Gerard - oogpotlood - Joling en Patty - vette lach - Brard. Als verbindende factor het snerpende stemgeluid van Tooske. Niet echt een recept waar ik op zaterdagavond voor thuis zou blijven, maar dik 1,2 miljoen Nederlanders denken daar anders over.
Wie schreeuwt het hardst? is misschien een betere titel voor de opgewarmde raadquiz Wie ben ik? Teamcaptains Patty en Gerard zijn proestend, rochelend en schreeuwend aan elkaar gewaagd. Zaterdag werd Patty gesandwicht door Nick en Simon. Aan Nicks bodylanguage te zien, was hij een beetje bang van dat aanrakerige high fives uitdelende gevaarte in Jomandajurk naast hem.
Tuinman Rob Verlinden - door Joling pijnlijk houterig geïntroduceerd als - 'Met hem kan je urenlang bomen over bloemetjes en bijtjes en tuinen om van te dromen' - deed ook mee.
Nou ja, hij zat met een zenuwachtige vinger in zijn mond naast Joling, wachtend op een gevatte ingeving die maar niet wilde komen. Goed met plantjes, maar niet in bezit van vette lach. Die wordt dus waarschijnlijk niet teruggevraagd voor seizoen twee. Willeke Alberti deed wel dapper mee. Tot Joling zijn waterglas leeggoot over de drukknop en ze iets te neurotisch aan het vegen sloeg.
Gelukkig mochten Nick en Simon hun nieuwe single nog even pluggen, waren zij niet voor niets uit Volendam gekomen en hielden Patty en Gerard eindelijk hun mond.

Heimwee

Gisteravond toch even met heimwee teruggedacht aan BNN’s donorshow. Wat een stunt was dat. De politiek in de allerhoogste boom, Nederland in rep en roer over het ongehoorde voornemen om een orgaan weg te geven in een tv-show. Het gekrakeel hield dagenlang aan, tot het een grote grap bleek. Een grap met een bloedserieuze ondertoon, briljant uitgevoerd door de artistieke erven van nierpatiënt Bart de Graaff.Twaalfduizend nieuwe orgaandonatieformulieren ploften in de weken na de uitzending op de (digitale) deurmat van het donorregister. Twaalfduizend! Het is nu een jaar later en nog steeds staan er meer dan duizend mensen op de wachtlijst voor een nieuwe nier. Gemiddelde wachttijd: vier jaar.Je moet wat als nierstichting. Dus is er nu NCRV’s zesdelige serie ‘Hart voor nieren’. Oh ja, zo deden we dat, zieltjes – of organen in dit geval - winnen voor de goede zaak. Dokters in witte jassen en nierpatiënten van alle leeftijden, die ons met bedrukt gezicht een blik gunnen in hun gecompliceerde leven vol spoelzakken en ziekenhuisbezoeken. Goedbedoeld, maar ik vrees dat de stormloop op donorformulieren dit jaar uit zal blijven.
Geregistreerd ben ik al, dus zonder schuldgevoel nog even op Nederland 1 blijven hangen voor ‘Opgelicht?!’, waarin akela Antoinette Hertsenberg onvermoeibaar ten strijde trekt tegen het gespuis dat op ‘ons’ geld en goederen uit is. Antoinette bestrijdt het kwaad met spitse oneliners over niet bestaande investeringsprojecten, megazwendels, bommen die barsten en opzienbarende conclusies. En ze nodigt daarbij een advocaat uit die luistert naar de naam Carlo Fiscalini, briljant gewoon.
Daarom toch was ik toch wel even gechoqueerd dat Antoinette gratis tips en trucs voor autodiefstal geeft. Sterker nog, haar redactie doet het wel even voor. Scoor een donkerblauw Golfje, tik op Marktplaats een elektronisch politiebord op de kop, monteer dat op je hoedenplank, en dirigeer vervolgens een automobilist in een lekkere vette bak naar de vluchtstrook. Lok hem uit de auto en scheur dan als een haas weg met de gestolen bolide. Foei Antoinette.

bron hdcmedia

Gluren bij de buren

In de supermarkt gluur ik altijd met een schuin oog naar de boodschappen van de klanten voor of achter mij, terwijl de meest schandalige vooroordelen door mijn hoofd schieten: geen wonder dat je dik bent, of: nooit leren koken zeker. Mijn eigen boodschapjes leg ik met een gevoel van gene op de band. Ik eet heus bergen groente en fruit, alleen was vandaag toevallig de snoeppot leeg.

De docusoap De Winkelwagen van Frans Bromet is nu in de herhaling bij de NCRV. Vorig jaar gemist, dus ik was wel nieuwsgierig wat hij van die kortzichtige levenswijsheid ‘toon mij de inhoud van je winkelwagen en ik zeg je wie je bent’, zou maken.

Maar ik had het kunnen weten. Het gaat hem natuurlijk helemaal niet om de boodschappen. Hij wil mee naar huis, en dan heel veel impertinente vragen stellen, niet over wat de pot schaft, maar over relaties. Daarin is de filmer helemaal thuis bij de NCRV, lekker Man Bijt Hond-achtig gluren bij de buren.

Zijn op vieze mannentoon uitgesproken verzoek of hij misschien mee naar huis mag, wordt in de supermarkt niet door iedereen met gejuich ontvangen. Maar de enkele gek die hij wel zo ver krijgt, zal het weten ook. Bij een vroeggepensioneerde levensgenieter weet hij zelfs tot op het pas verbouwde toilet door te dringen. Waarop stomtoevallig net de vrouw des huizes thuiskomt, die zich afvraagt wat hij daar te zoeken heeft. Nou gewoon, uw toilet bekijken dus. Zullen we het even over uw relatie hebben?

De alleenstaande moeder met overvolle boodschappentassen heeft hij nog voor ze de voorraadkast heeft bijgevuld alle ins en outs van haar liefdesleven ontfutselt. Inclusief het weetje dat haar ex een jaloerse dominante man is, en dat zij haar uitbundige ik heeft teruggevonden tijdens een aha momentje voor de droogtrommel.

,,U heeft een date begrijp ik, bent u op zoek naar een nieuwe partner?’’ De dame in kwestie is lang zo naïef niet als ze lijkt. ,,Wat heeft dit nog met boodschappen te maken?’’ Bromet klinkt zowaar een tikje schuldig. ,,Ja, niet veel.”

bron hdc

Johns recept

Mannen die niet kunnen dansen. Duizenden Nederlandse vrouwen schijnen er wakker van te liggen. De een zwaait als een wilde met zijn armen, de ander heeft geen enkel ritmegevoel. Zo veel verborgen leed in de huiskamers. Nooit geweten. John de Mol wel. Vandaar dat we sinds gisteren weer een nieuw amusementsprogramma hebben op prime time: ‘Mijn man kan niet dansen’.

Het schijnt dat de televisietycoon zich er achter de schermen nogal druk mee heeft bemoeid. John wil dit, John wil dat. Van de lampjes op de dansvloer tot de rokjes van de danseressen. Goed, John wil het format natuurlijk dolgraag aan de rest van de wereld slijten. Maar dat hij zich hier zo druk over maakt is wonderlijk, want origineel kun je zijn nieuwste recept niet noemen.

Het is een combinatie van dat andere sukkelige mannenprogramma ‘Help mijn man is een klusser’ en ‘Dancing with the stars’, maar dan zonder de stars. Een snufje van het geflopte ‘Buurt op stelten’ erbij (hele gezinnen op het podium van het buurthuis), afgemaakt met een mespuntje Big Brother (de klunzen worden een week met elkaar in een huis gestopt).

Geen afvalshow zonder emoties, dus worden twee mannen aan sexy danseressen gekoppeld (jaloerse echtgenotes!) en wordt er een opgescheept met een mannelijke partner (homofobie!). Er moeten natuurlijk ook tranen vloeien, dus mag het thuisfront een week lang niet worden gebeld (tranen bij de videoboodschap!), en wordt de winnaar de vervulling van een hartenwens in het vooruitzicht gesteld (nog meer tranen).

Met het verlies van de Eredivisie aan de NOS zat John ook nog met Humberto Tan in zijn maag, dus die mag meteen bewijzen dat hij breed inzetbaar is. Tan is met zijn kwajongensachtige flair het enige lichtpuntje in de show, maar verder vrees ik het ergste voor Johns nieuwste speeltje. De heren doen wat oefeningen met hun danspartner, de heren maken een uitstapje, de heren hebben spierpijn, de heren krijgen een massage. En uiteindelijk doen de heren een dansje voor familie en vrienden. Volgende keer misschien toch maar iets nieuws bedenken John.

bron hdcmedia

Bromet

Frans Bromet, ook al heb je zijn zuigende stijlvorm al honderd keer gezien, het blijft een knap kunstje. Telkens weer laat hij zijn hoofdrolspelers hun eigen relaties fileren. Schrijnend eerlijk. Alsof hij zijn camera met een onzichtbaarheidsmantel heeft bedekt.
Bromet weet dondersgoed wat hij doet. Want als hij hoogbejaarde geliefden portretteert in ’Late liefde’, dan is ’Doen ze het of doen ze het niet?’ natuurlijk de hamvraag. Bij Gré (94) en Jaap (90) werd de kwestie gelukkig al vroeg aangesneden, zodat we pas naar gedoe met rollators, invalidenwagens en pijnpuntjes in de relatie hoefden te kijken toen het onderwerp bejaardenseks was afgehandeld. Wel zo rustig.
Zo wil Jaap graag vertellen wat hij af en toe met zijn Gré op zolder uitspookt. ,,Want je kunt niet de hele middag praten met elkaar.’’ Na een goedgemikte ,,Oh ja?’’ van Bromet, legt hij uit dat ze prettig naast elkaar liggen in bed en dat er toch ook wel seks aan te pas komt, zij het niet op de klassieke wijze. Bromet’s teken om een stapje verder te gaan. ,,En dan ligt ze gewoon bloot tegen u aan?’’ Tuurlijk! Nu heeft Bromet echt beet, dus kunnen de remmen los. ,,Weet u ook wat zij het lekkerste vindt?’’
Als Jaap in geuren en kleuren vertelt hoe hij Gré’s borsten omvat, scheelt er nog maar net aan of de filmer vraagt Jaap of hij en zijn geliefde het begrip bejaardenseks even inzichtelijk willen maken op zolder. Het zou me niets verbazen als ze hem met zijn camera aan het voeteneind zouden dulden.
Precies daar schuil het addertje in de kunstwerkjes van Bromet. Dat wordt pijnlijk duidelijk als de opmerkelijk kwieke en knappe Gré begint over mensen die gillen van genot in bed. Stiekem vindt ze het een beetje jammer dat zij zich nooit zo heeft laten gaan. ,,Je schrijft het gelukkig niet op’’, zegt ze tegen de vriendelijke man met de onzichtbare camera. Het is bijna een geruststellende gedachte dat Gré en Jaap voor de uitzending zijn overleden.

bron hdcmedia

Heerlijk cliché

Een nieuwe ’topserie’ op Net 5, met als titel ’Dirty Sexy Money’, op de plek van het toch enigszins teleurstellende ’Dirt’. Dat belooft veel goeds. En ja hoor, het begon gisteren meteen goed. Geld in grote hoeveelheden is inderdaad verschrikkelijk vies en sexy dames en heren. Dat lesje kwam luid en duidelijk binnen.
Hoofdrolspeler Nick (Nate uit ’Six feet under’) heeft een nogal traumatische jeugd gehad omdat zijn vader advocaat van de rijkste familie van New York - de Darlings - was. In zijn volwassen bestaan wil Nick natuurlijk niets hebben van alle smerigheid die te veel geld met zich meebrengt. Nick zet zich als simpel advocaatje met een ka rig loon in voor kinderspeelplaat sen voor weesjes, aaah, de schat.
En Nick haalt zijn eigen lieve dochtertje natuurlijk wél altijd zelf van school. Maar dan gaat Nicks papa dood, heeft de familie een nieuwe advocaat nodig, en wil pater familias ’Tripp’ Darling (Donald Sutherland) natuurlijk alleen Nick als nieuwe familieadvocaat. Voor tien miljoen per jaar - te besteden aan zielige weesjes en aanverwanten - smijt Nick met een grote zwaai al zijn goede voornemens overboord en verkoopt hij in een wip zijn ziel aan de duivel.
Natuurlijk begint het gedonder een minuut nadat hij zijn vrouw op de hoogte heeft gesteld van zijn nieuwe baan. Zijn mobiel rinkelt aanhoudend, en telkens hangt er weer een andere Darling aan de lijn. Losgeslagen Jeremy heeft hulp nodig als hij bij pokeren een luxe jacht vol illegalen blijkt te hebben gewonnen, Senator in spe Patrick (William Baldwin), heeft Nicks hulp nodig om zijn de travestiet met wie hij een buitenechtelijke relatie heeft af te schudden, en priester Brian Darling blijkt een buitenechtelijke zoon te hebben.
Natuurlijk vergeet Nick op zijn eerste werkdag zijn dochtertje van school te halen, natuurlijk betrapt zijn vrouw hem terwijl een van de volwassen Darling-dochters zich in zijn armen werpt. Voorspelbaar, cliché, kitscherig, maar oh zo lekker.

bron hdcmedia

Lachen met Gordon

De vette lach van Gordon kwam in ‘Gillend naar huis’ 45 keer voorbij, keurig geturfd en naar beneden afgerond. Toegegeven, samen met Geer was het nog een graadje erger. Hoe aanstekelijk ook, twee volwassen mannen in een lachstuip is even leuk, maar als het een maniertje wordt, is de lol er snel vanaf.

De verwende polderdiva - zoals Gordons werkgever RTL hem stug blijft verkopen - sprong gisteren in zijn zilverkleurige skibroek van een Oostenrijkse berg met oma Anke, dook het nachtleven van Curaçao in met twee oversekste 60-plus dames (‘Ik ben mama, ik ben oma, maar ik ben ook een vrouw, dus pakken wat je pakken kan’).

Er werd flink gesteund en gekreund, zoals een diva in minder comfortabele omstandigheden behoort te doen. Iedereen was een schat en een lieverd, en – indachtig de titel van zijn vakantieshow – werd er regelmatig verzucht dat hij nu toch echt gillend naar huis wilde. En ja hoor, de van zijn vroegere maatje gejatte ‘Ik heb er zóó geen kracht meer voor’ kwam gelukkig ook nog even voorbij.

Maar blijkbaar heeft Gordon in de contractbesprekingen over de wintereditie van zijn one man show toch ook even met zijn vuist op tafel geslagen. Want in zijn geliefde Zuid-Afrika, waar hij zelf een stulpje bezit, toonde Goor zich ineens van zijn betrokken kant.

De lolbroek ervoer zelfs een ‘soort lady Diana-gevoel’ toen hij in een Mini cabrio het terrein van een schooltje in een township op kwam rijden. Zijn vette hahaha klonk zelfs niet een keer toen hij toekeek hoe vier Nederlandse studentes daar afscheid namen van de kindertjes die ze drie maanden gymles hadden gegeven.

En hee, wat was dat? Ontwaarden we daar zelfs een oprechte traan? Gelukkig mocht Gordon daarna nog vrolijk op safari met de meiden. ,,Waar is die geile leeuw.’’

bron hdcmedia

Dr Love

Een Valentijnsverhaal in ‘Lingo’, Frans Bauer die natúúrlijk op de meest romantische dag van het jaar met zijn Maris in ondertrouw gaat. De onvermijdelijke stoet bekende Nederlanders die op soms licht verzuurde toon in ‘Shownieuws’ vertellen wat zij voor gezelligs doen met Valentijnsdag.

Zelfs ‘De wereld draait door’ deed mee met de oud-provo Roel van Duijn die een 19-jaar jonger Russisch popje heeft gescoord via internet. En met mr. Candlelight Jan van Veen die schaamteloos reclame mocht maken voor zijn datingsite mét keurmerk.

Voor iemand die dit jaar dus wéér geen grote spannende rode envelop op haar deurmat vond, is, dat niet te vermijden mediabombardement rond De Dag van de Liefde even doorbijten.

Noem het zelfkastijding, maar toch maar even naar de Valentijnsspecial van Robert ten Brink gekeken. Ja, de man die niet zo lang geleden nog riep dat het wat hem betreft afgelopen was met ‘All you need is love’, en nu doodleuk heeft bijgetekend voor een nieuwe reeks. Want ook bij de Ten Brinkjes moet de schoorsteen roken.

Maar Cupido Robert heeft het met zijn Valentijnsspecial ook al niet begrepen. Met heel hard en heel vaak ,,Happy Valentine!” roepen ben je er nog niet. Het gaat om geheime aanbidders Robert! Om die geheimzinnige en vooral anonieme rode envelop! Niet om getrouwde, verliefde of verloofde setjes die – soms tenenkrommend vals – een liedje zingen voor de persoon van wie ze toch al elke morgen de ranzige adem voor lief nemen.

En ook niet om volwassen zoons die een leuke man voor hun oh zo spontane moeder uitzoeken bij een relatiebemiddelingsbureau. Een eerste reactie van kandidaat Wim: ,,Ziet er goed uit”, en mams: ,,De klik is er nog niet.’

Niet een heimelijke liefde kwam er voorbij, niet een. Van de Dr. Love van de Nederlandse televisie had ik meer verwacht.

bron: hdcmedia

CC rules!

Op dit moment moet ik op mijn afstandbediening nog steeds twee knopjes indrukken - de 1 en de 9. Maar binnenkort mik ik het kansloze RTL 8 er uit en krijgt Comedy Central een eervolle plek in mijn zapprofiel. Het is tijd dat meer mensen dat doen, want de kijkcijfers van de piepjonge zender zijn nog hopeloos, en we weten allemaal waar dat toe kan leiden. Even egoïstisch gedacht: waar haal ik dan na tienen mijn broodnodige ontspanning vandaan?
Dat ’Californication’ (helaas, helaas, bijna afgelopen) niet veel meer kijkers trekt is een grof schandaal. Op RTL 4 of Net 5 zou het een hit zijn. Dave Duchovny als vrouwenverslindende hork is mijn held. Comedy van de bovenste plank. Sexy, grof, gewaagd, gevoelig, verrassend. En ’That seventies show’, een tienersitcom die weghapt als een toastje brie.
CC weet steeds weer te verrassen. Deze week is er weer een nieuw snoepje toegevoegd aan de programmering: ’Cavemen’. Over drie sms’ende en Wii-spelende holbewoners in een luxueus appartement. Wel of niet daten met homo sapiens, that’s the question. Prima aanvulling op de oversekste leerkrachten van ’Teachers’ die hun werkdagen slijten rond de hamvraag, who to shag tonight. Pas ontdekt: ’The Sarah Silverman program’, deze week staat heldin Sarah terecht omdat ze de kont van haar hondje had gelikt, gewoon omdat ze de anale obsessie van haar 13 jaar oude mormel wil begrijpen.
Goed, er zijn nog zapmomenten. Wegwezen bij ’Family guy’ en cultcartoon ’Southpark’, en bij de plaatsvervangende schaamte opwekkende fratsen van Ali G. ’Frasier’ blijft leuk, maar laat het fresh maar weg bij ’The fresh prince of Bel-Air’. Die schoonheidsfoutjes zijn eenvoudig te vermijden dankzij het extreem kijkvriendelijke ’spoorboekje’, dat tussen alle programma’s voorbij schuift, waarmee je in een oogopslag kunt zien wat voor lekkers er nog aan zit te komen.

bron hdcmedia

pietenrantsoen

Op Jetix zijn Kleurpiet, Testpiet en Acrobaatpiet al sinds eind oktober druk met een geheimzinnige speelgoeddief. Bij de Publieke Omroep worstelen Paardenpiet, Hoofdpiet, Wegwijspiet en Trompetpiet sinds een week met een lege pakjeskamer en collega’s zonder veer die het vak nog moeten leren.

De enige echte Sinterklaas pendelt heen en weer tussen het Muiderslot (Jetix) en het Pietenhuis (NPS). Nickelodeon is maandag ingehaakt met ‘Ontbijt Piet!’ Een tenenkrommend doorzichtige poging om kinderen met hun ouders aan de hand naar de supermarkt te lokken.

De heersende zapmethode voor losgeslagen kijkertjes is als volgt: ‘De club van Sinterklaas’ op Jetix, vijf minuutjes sintvrij, en dan snel door naar Nederland 1 of Nederland 3 voor ‘Het Sinterklaasjournaal’. (Bij de publieke omroep hebben ze het slim bekeken. Door het journaal synchroon op twee zenders uit te zenden worden de ukkies van ‘Sesamstraat’ en de wat oudere kijkers van Z@ppelin in een keer binnengehengeld). Snel eten en dan nog even de herhaling van ‘Ontbijt Piet!’ op Nickelodeon meepikken.

Dit sinterklaasbombardement overleef je dus niet als ouder, met nog twee lange weken te gaan tot pakjesavond. Dus, confisceer die afstandbediening en zet die koters op Pietenrantsoen. De werkwijze is als volgt. Het is zaak om het kroost weg te houden bij Nickelodeon, voor je het weet zit je met een poster van de Plusmarkt achter je raam. ‘De club van Sinterklaas’ komt dit jaar niet lekker op gang, dus daar raken de kinderen hopelijk vanzelf op uitgekeken, zo niet, verzin een list.

Complete onthouding is natuurlijk nergens voor nodig. Schuif dus gezellig aan bij ‘Het Sinterklaasjournaal’. Voor nieuwslezeres Dieuwertje Blok die hier haar jaarlijkse finest hours beleeft, voor Sint-Nicolaas die met zijn werkmijter poolshoogte komt nemen in de pakjeskamer, maar vooral voor Sorrypiet Marc-Marie Huijbregts met een schortje voor.

bron hdcmedia

Bijtertje

Antoinette Hertsenberg is een bijtertje. Een uitermate slecht gekleed bijtertje, maar dat geheel terzijde. Al weken staat de OpMaat hypotheek van de Rabobank centraal in haar consumentenshow Radar. ‘De betrouwbaarste bank van Nederland’ - zoals Antoinette keer op keer smalend opmerkt - heeft dit volledig aan zichzelf te danken.
Als Antoinette vraagt of je even iets wilt komen uitleggen, moet je namelijk gewoon komen.
Was voor de kijkers ook fijner geweest. Want nu vergast Radar ons al weken met dezelfde sip kijkende stelletjes op de tribune, die komen vertellen hoe de Rabobank stiekem al hun spaarcentjes opslokte door iets wat in een potje zat in een ander potje te stoppen. Radar brengt het allemaal zeer inzichtelijk in beeld met pijltjes en staafjes en kleurtjes.
De Rabobank hield zich de afgelopen weken schuil, in de hoop dat het over zou waaien. Dat gebeurde dus niet. Hadden ze kunnen weten, Antoinette laat niet met zich sollen. Vorige week keek Antoinette aan het eind van de uitzending recht in de camera, en deed een verzoek aan alle Rabobankdirecteuren in Nederland: wie durft. Dat scoorde effect, want gisteren waren ze er dan eindelijk, de uitgedaagde heren. Spoedberaad op hoog niveau is daaraan vooraf gegaan, schat ik. Een verlate poging tot damage control.
Het werd een pijnlijke vertoning. De mannen wilden niet naar de studio komen, uit angst voor de vernietigende blikken van Antoinettes gedupeerde Raboklanten. Dus kwam Antoinette naar de heren toe. Een strijdvaardige tante tegenover strakke bekkies, zweetlippen, zenuwachtig ooggeknipper en glaasjes water. Tenenkrommende televisie.
Antoinette heeft maling aan zweetlippen en gestotter. Ze gaat voor de kill. ‘Zit u nou iets te verdedigen wat niet te verdedigen is?’ De heren brabbelden iets over ‘op maat gesneden adviezen’, en ‘de ratio die de klant aangeeft’. Veel duidelijker werd het er allemaal niet op. Geeft niks, Antoinette maakte haar punt, een stuk of tien keer in verschillende bewoordingen. Dat betekent volgende week geen staafjes en pijltjes en Raboklantjes meer. Eindelijk.
bron hdcmedia

Knikkeboltelevisie

Geheel per ongeluk in een uitermate stichtelijke aflevering van ‘Max & Loretta’ beland. Een filosofe met snerpende stem kwam de zeventien overeenkomsten in de bijbel en de koran uitleggen, terwijl Loretta langzaam en duidelijk de bijbehorende teksten in beeld voorlas. Onvervalste knikkeboltelevisie.
We sukkelden nog even door met een goed geconserveerde Lenny Kuhr die haar nieuwe cd kwam pluggen. Dat deed ze knusjes vanuit een luie stoel in het oergezellige huiskamerdecor. Loretta´s hondje kwam een aai halen. Geen achtergrondmuziek, geen hinderlijke interrupties. De doelgroep van Max is gebaat bij rust en duidelijkheid.
Ik hoor nog niet bij de doelgroep, maar was een uur later nog steeds ´Visite visite´ aan het galmen, wat best confronterend was.
Het was daarom dubbel schrikken toen ik niet veel later in de Gouden Kooi belandde. Werd ik me daar even woest wakker geschud. Sinds de overname van Talpa door RTL nauwelijks nog gekeken naar ‘de enige soap met echte mensen’.
Dat wreekt zich, want ik snapte er werkelijk geen snars meer van. In kleermakerszit op het aanrecht, op de rand van het door velen en in vele combinaties beslapen bed, en aan de rand van het zwembad, werd ‘het spel’ gespeeld. Door een heleboel mensen tegelijkertijd, die allemaal door elkaar heen praatten. Ik destilleerde wonderlijke teksten uit die brij: ‘Hij is een prutser, een lellie.’ ‘Lekker boeiuh, wie ben jij dan?’ ‘Het is een en al wat eromheen hangt, dat wil ik zijn.’
Een milliseconde verlangde ik terug naar Loretta.
bron hdcmedia

Waar is God

Een avondje EO betekent tegenwoordig voornamelijk zwelgen in andermans ellende. De omroep heeft namelijk al jaren geleden ontdekt dat je de kijker het beste vasthoudt met gruwelijke ziektes, misvormingen, mislukte avonturen, verkeerde keuzes die dramatisch uitpakken, vreselijke pech of de gevolgen van menselijke dommigheid. Programma's met titels als 'Per ongeluk', 'De confrontatie', 'De verandering'. 'Geen weg terug', 'Ik mis je', 'Grenzeloos verlangen', 'Tot de dood ons scheidt', 'Vertrokken' en 'Vreemde tralies'. Titels die onheil aankondigen. Dat de Evangelische Omroep de boodschap verpakt, is niets nieuws. Bekeringsverhalen zo brengen dat je de kijker bereikt, heet het in de termen van de omroep. Stort een bak ellende over je kijkers uit in de hoop dat ze hun heil bij God gaan zoeken, is de minder charmante uitleg. Nu is er weer een ellendeshow bij. EO-boegbeeld Manuel Venderbos (tegenwoordig mét oorbel), die eerder op het hipste derde net een plekje veroverde met zijn jongeren-die-iets-ergs-hebben-praatprogramma 'Jong', mag zich verder specialiseren in het genre. Fataal is 'een confronterende serie over fatale verkeersongevallen waar jongeren bij betrokken waren', aldus de EO. Confronterend. Dat is het sleutelwoord. Gisteravond konden we zwelgen in de ellende van Wilbert, overlevende van een gruwelijk verkeersongeluk waar natuurlijk veel onheil oproepende verleidingen als drank, drugs en seks aan vooraf waren gegaan. Vroeger had je als EO-kijker tenminste één zekerheid: vroeg of laat kwam God om het hoekje piepen. Je kon er op wachten: ha daar is ie! Altijd weer een fijn gniffelmoment. Maar zelfs dat gebeurt lang niet altijd meer. Verpakken die hap, liefst in SBS 6 inpakpapier.
bron: hdcmedia

ik op tv

Verplegers met brancard en al de sloot in, opzijgeduwd door opdringerige nepreporters die hijgend van opwinding boven bloedende slachtoffers hangen. Oei oei, het zoveelste burgerjournalistiek-initiatief 'Ik op tv', maakte bij de lancering wat los. Laat al die gekken met hun cameramobieltjes thuisblijven zodat de professionals (hulpverleners en échte journalisten) ongestoord hun werk kunnen doen. Verbieden die show. 'Ik op tv' draait nu een tijdje bij zeven regionale omroepen, en het is denk ik tijd voor wat geruststellende woorden. Gezien: zoenende homo-setjes bij het jarige homo-munument in Amsterdam, vrolijke reportage, tikje onsamenhangend dat wel. Aansluitend: een live gesprekje met homo Piet uit Waalre die al dat gedoe maar onzin vindt. Het meest schokkende aan dit programmaonderdeel is de rampzalige kwaliteit van beeld en geluid. Voort met schokkerige beelden van een jochie dat een balletje hooghoudt en een oproep van een noodlijdende theatergroep. Maar dan dan toch: elektrocutie. Ach nee: jolige vrienden die hand in hand schrikdraad vastpakken in een weiland. 'Haha' doet de amateurverslaggever (er zit opvallend veel verslaggeversgelach in 'Ik op tv'). Ook na de oergezellige regioquiz 'Placematch' geen spatje bloed gezien in deel twee van 'Ik op tv'. Wel: paardentramfolklore, kaasbowlen op de Huizerdag in Huizen, hossende lederhosen in een feesttent en enorme rode guppen die overal in Nederland opduiken (de verslaggever bleef er bijna in). Weervrouw Trudy Groen sloot af met het weerbericht, live, per cameramobiel. Iets met lagedrukgebieden en minder regen over een paar dagen. Haar wazige neus piepte nog net in beeld.
bron: hdcmedia