Gluren bij de buren

In de supermarkt gluur ik altijd met een schuin oog naar de boodschappen van de klanten voor of achter mij, terwijl de meest schandalige vooroordelen door mijn hoofd schieten: geen wonder dat je dik bent, of: nooit leren koken zeker. Mijn eigen boodschapjes leg ik met een gevoel van gene op de band. Ik eet heus bergen groente en fruit, alleen was vandaag toevallig de snoeppot leeg.

De docusoap De Winkelwagen van Frans Bromet is nu in de herhaling bij de NCRV. Vorig jaar gemist, dus ik was wel nieuwsgierig wat hij van die kortzichtige levenswijsheid ‘toon mij de inhoud van je winkelwagen en ik zeg je wie je bent’, zou maken.

Maar ik had het kunnen weten. Het gaat hem natuurlijk helemaal niet om de boodschappen. Hij wil mee naar huis, en dan heel veel impertinente vragen stellen, niet over wat de pot schaft, maar over relaties. Daarin is de filmer helemaal thuis bij de NCRV, lekker Man Bijt Hond-achtig gluren bij de buren.

Zijn op vieze mannentoon uitgesproken verzoek of hij misschien mee naar huis mag, wordt in de supermarkt niet door iedereen met gejuich ontvangen. Maar de enkele gek die hij wel zo ver krijgt, zal het weten ook. Bij een vroeggepensioneerde levensgenieter weet hij zelfs tot op het pas verbouwde toilet door te dringen. Waarop stomtoevallig net de vrouw des huizes thuiskomt, die zich afvraagt wat hij daar te zoeken heeft. Nou gewoon, uw toilet bekijken dus. Zullen we het even over uw relatie hebben?

De alleenstaande moeder met overvolle boodschappentassen heeft hij nog voor ze de voorraadkast heeft bijgevuld alle ins en outs van haar liefdesleven ontfutselt. Inclusief het weetje dat haar ex een jaloerse dominante man is, en dat zij haar uitbundige ik heeft teruggevonden tijdens een aha momentje voor de droogtrommel.

,,U heeft een date begrijp ik, bent u op zoek naar een nieuwe partner?’’ De dame in kwestie is lang zo naïef niet als ze lijkt. ,,Wat heeft dit nog met boodschappen te maken?’’ Bromet klinkt zowaar een tikje schuldig. ,,Ja, niet veel.”

bron hdc