Gluren bij de buren

In de supermarkt gluur ik altijd met een schuin oog naar de boodschappen van de klanten voor of achter mij, terwijl de meest schandalige vooroordelen door mijn hoofd schieten: geen wonder dat je dik bent, of: nooit leren koken zeker. Mijn eigen boodschapjes leg ik met een gevoel van gene op de band. Ik eet heus bergen groente en fruit, alleen was vandaag toevallig de snoeppot leeg.

De docusoap De Winkelwagen van Frans Bromet is nu in de herhaling bij de NCRV. Vorig jaar gemist, dus ik was wel nieuwsgierig wat hij van die kortzichtige levenswijsheid ‘toon mij de inhoud van je winkelwagen en ik zeg je wie je bent’, zou maken.

Maar ik had het kunnen weten. Het gaat hem natuurlijk helemaal niet om de boodschappen. Hij wil mee naar huis, en dan heel veel impertinente vragen stellen, niet over wat de pot schaft, maar over relaties. Daarin is de filmer helemaal thuis bij de NCRV, lekker Man Bijt Hond-achtig gluren bij de buren.

Zijn op vieze mannentoon uitgesproken verzoek of hij misschien mee naar huis mag, wordt in de supermarkt niet door iedereen met gejuich ontvangen. Maar de enkele gek die hij wel zo ver krijgt, zal het weten ook. Bij een vroeggepensioneerde levensgenieter weet hij zelfs tot op het pas verbouwde toilet door te dringen. Waarop stomtoevallig net de vrouw des huizes thuiskomt, die zich afvraagt wat hij daar te zoeken heeft. Nou gewoon, uw toilet bekijken dus. Zullen we het even over uw relatie hebben?

De alleenstaande moeder met overvolle boodschappentassen heeft hij nog voor ze de voorraadkast heeft bijgevuld alle ins en outs van haar liefdesleven ontfutselt. Inclusief het weetje dat haar ex een jaloerse dominante man is, en dat zij haar uitbundige ik heeft teruggevonden tijdens een aha momentje voor de droogtrommel.

,,U heeft een date begrijp ik, bent u op zoek naar een nieuwe partner?’’ De dame in kwestie is lang zo naïef niet als ze lijkt. ,,Wat heeft dit nog met boodschappen te maken?’’ Bromet klinkt zowaar een tikje schuldig. ,,Ja, niet veel.”

bron hdc

Johns recept

Mannen die niet kunnen dansen. Duizenden Nederlandse vrouwen schijnen er wakker van te liggen. De een zwaait als een wilde met zijn armen, de ander heeft geen enkel ritmegevoel. Zo veel verborgen leed in de huiskamers. Nooit geweten. John de Mol wel. Vandaar dat we sinds gisteren weer een nieuw amusementsprogramma hebben op prime time: ‘Mijn man kan niet dansen’.

Het schijnt dat de televisietycoon zich er achter de schermen nogal druk mee heeft bemoeid. John wil dit, John wil dat. Van de lampjes op de dansvloer tot de rokjes van de danseressen. Goed, John wil het format natuurlijk dolgraag aan de rest van de wereld slijten. Maar dat hij zich hier zo druk over maakt is wonderlijk, want origineel kun je zijn nieuwste recept niet noemen.

Het is een combinatie van dat andere sukkelige mannenprogramma ‘Help mijn man is een klusser’ en ‘Dancing with the stars’, maar dan zonder de stars. Een snufje van het geflopte ‘Buurt op stelten’ erbij (hele gezinnen op het podium van het buurthuis), afgemaakt met een mespuntje Big Brother (de klunzen worden een week met elkaar in een huis gestopt).

Geen afvalshow zonder emoties, dus worden twee mannen aan sexy danseressen gekoppeld (jaloerse echtgenotes!) en wordt er een opgescheept met een mannelijke partner (homofobie!). Er moeten natuurlijk ook tranen vloeien, dus mag het thuisfront een week lang niet worden gebeld (tranen bij de videoboodschap!), en wordt de winnaar de vervulling van een hartenwens in het vooruitzicht gesteld (nog meer tranen).

Met het verlies van de Eredivisie aan de NOS zat John ook nog met Humberto Tan in zijn maag, dus die mag meteen bewijzen dat hij breed inzetbaar is. Tan is met zijn kwajongensachtige flair het enige lichtpuntje in de show, maar verder vrees ik het ergste voor Johns nieuwste speeltje. De heren doen wat oefeningen met hun danspartner, de heren maken een uitstapje, de heren hebben spierpijn, de heren krijgen een massage. En uiteindelijk doen de heren een dansje voor familie en vrienden. Volgende keer misschien toch maar iets nieuws bedenken John.

bron hdcmedia

Bromet

Frans Bromet, ook al heb je zijn zuigende stijlvorm al honderd keer gezien, het blijft een knap kunstje. Telkens weer laat hij zijn hoofdrolspelers hun eigen relaties fileren. Schrijnend eerlijk. Alsof hij zijn camera met een onzichtbaarheidsmantel heeft bedekt.
Bromet weet dondersgoed wat hij doet. Want als hij hoogbejaarde geliefden portretteert in ’Late liefde’, dan is ’Doen ze het of doen ze het niet?’ natuurlijk de hamvraag. Bij Gré (94) en Jaap (90) werd de kwestie gelukkig al vroeg aangesneden, zodat we pas naar gedoe met rollators, invalidenwagens en pijnpuntjes in de relatie hoefden te kijken toen het onderwerp bejaardenseks was afgehandeld. Wel zo rustig.
Zo wil Jaap graag vertellen wat hij af en toe met zijn Gré op zolder uitspookt. ,,Want je kunt niet de hele middag praten met elkaar.’’ Na een goedgemikte ,,Oh ja?’’ van Bromet, legt hij uit dat ze prettig naast elkaar liggen in bed en dat er toch ook wel seks aan te pas komt, zij het niet op de klassieke wijze. Bromet’s teken om een stapje verder te gaan. ,,En dan ligt ze gewoon bloot tegen u aan?’’ Tuurlijk! Nu heeft Bromet echt beet, dus kunnen de remmen los. ,,Weet u ook wat zij het lekkerste vindt?’’
Als Jaap in geuren en kleuren vertelt hoe hij Gré’s borsten omvat, scheelt er nog maar net aan of de filmer vraagt Jaap of hij en zijn geliefde het begrip bejaardenseks even inzichtelijk willen maken op zolder. Het zou me niets verbazen als ze hem met zijn camera aan het voeteneind zouden dulden.
Precies daar schuil het addertje in de kunstwerkjes van Bromet. Dat wordt pijnlijk duidelijk als de opmerkelijk kwieke en knappe Gré begint over mensen die gillen van genot in bed. Stiekem vindt ze het een beetje jammer dat zij zich nooit zo heeft laten gaan. ,,Je schrijft het gelukkig niet op’’, zegt ze tegen de vriendelijke man met de onzichtbare camera. Het is bijna een geruststellende gedachte dat Gré en Jaap voor de uitzending zijn overleden.

bron hdcmedia