Apen aan de knoppen

Een Comedy Central verslaving is niet echt handig voor een mediaverslaggever. Ik heb er al maanden last van, in vrij ernstige mate. Scrubs, 30 Rock, ja zelfs That seventies show en Frasier. Geen reclame tussen twee programma's en geen gelul. Zo heb ik het graag. Pure ontspanning. Liefst in bed met twee kussens in mijn rug. Zorgwekkend, want wie zich in stukkies over tv schrijven heeft gespecialiseerd moet natuurlijk wel een beetje op de hoogte blijven van wat er zich op alle zenders afspeelt. 

Gelukkig zitten er bij Comedy Central een paar apen aan de knoppen. Het ontbreken van ondertiteling vind ik geen bezwaar, maar bij mijn geliefde zender blijven de titels ook regelmatig hopeloos hangen. Niets is irritanter dan een wonderlijke conversatie in de titelbalk die totaal niet strookt met wat zich op het scherm afspeelt. Omdat je toch stug die lettertjes blijft lezen - wat een vreemde afwijking is - ontstaat er een soort kortsluiting in je hersenen. Opeens lig je niet meer zo lekker met die twee kussens in je rug. De apen van CC hebben een slaperige oppasser, want als de titels weer eens scheef lopen, kun je er donder op zeggen dat het minutenlang aanhoudt. Kijk, en dat trek ik dus niet. Als de oppasser eindelijk wakker wordt, kiest hij voor een al even irritante oplossing. Zo ontbrak laatst bij een oude aflevering Saturday Night Live minutenlang de ondertiteling. Eindelijk werd het foutje ontdekt. In plaats van even de ondertiteling aanzetten, begon de show gewoon opnieuw, weer dat ellenlange intro, weer de belegen grap over Bush. Dankzij datamateuristische gestuntel en de eindeloze voorraad Family Guy, The Simpsons en Southpark (liefst achter elkaar) kom ik toch nog aan mijn 'vakliteratuur' toe.