Medialog Rivka Groenier

Bubbel moet blijven

2009-09-03T22:24:00.004+02:00

Ik zeg ja tegen de Bubbel. Driewerf ja. Sterker nog, ik ging gisteren na de uitzending van dit tv-experiment als een haas naar de website van de pubieke omroep om te stemmen, wat voor mij erg a-typisch gedrag is.

Voor wie het niet gezien heeft, de Bubbel in het kort. Stop drie mensen een paar dagen in een landhuis zonder telefoon, mobiel, krant, tv of internet en kijk daarna of ze het nieuws van de afgelopen dagen kunnen raden.

Los van het feit dat het me voor de aandachtsverslaafde bekende Nederlanders een gezonde exercitie lijkt om even van de buitenwereld te zijn afgesloten, is het gewoon erg grappig om te zien dat de werkelijkheid vaak maffer is dan je wildste dromen.

Mirella van Markus, die met Katinka Polderman en Erik van der Hoff in de bubbel had genoten van haar rust en het tafelvoetbalspel, bakte er niets van. En geef haar eens ongelijk. Gordon parkeert zijn auto in de PC met de invalidenkaart van zijn moeder. Bank legt beslag op de villa van ideale schoonzoon Marco Borsato. Dat geloof je toch niet? En toch was het waar.

Een kleine smet op de avond was de presentatie van Patrick Lodiers. Prima quizmaster, daar niet van. Maar hij moet echt dimmen met die dubbelzinnige opmerkingen. Een man met twee vrouwen in een huis is blijkbaar zijn eigen natte droom want hij kon er maar niet over ophouden.

Hem was blijkbaar even ontgaan dat Mirella van Marcus van de vrouwenliefde is, want hij moest haar steeds hebben met zijn geile praatjes. Mirella probeerde hem tot de orde te roepen door twee keer nadrukkelijk haar vriendin te noemen, maar het kwartje viel niet bij Lodiers. En aan cabaretiere Katinka Polderman vragen of ze nat wordt als ze op het podium staat, is misschien wel heel erg BNN maar toch pijnlijk ongepast.

Apen aan de knoppen

2009-05-06T19:13:00.017+02:00

Een Comedy Central verslaving is niet echt handig voor een mediaverslaggever. Ik heb er al maanden last van, in vrij ernstige mate. Scrubs, 30 Rock, ja zelfs That seventies show en Frasier. Geen reclame tussen twee programma's en geen gelul. Zo heb ik het graag. Pure ontspanning. Liefst in bed met twee kussens in mijn rug. Zorgwekkend, want wie zich in stukkies over tv schrijven heeft gespecialiseerd moet natuurlijk wel een beetje op de hoogte blijven van wat er zich op alle zenders afspeelt.

Gelukkig zitten er bij Comedy Central een paar apen aan de knoppen. Het ontbreken van ondertiteling vind ik geen bezwaar, maar bij mijn geliefde zender blijven de titels ook regelmatig hopeloos hangen. Niets is irritanter dan een wonderlijke conversatie in de titelbalk die totaal niet strookt met wat zich op het scherm afspeelt. Omdat je toch stug die lettertjes blijft lezen - wat een vreemde afwijking is - ontstaat er een soort kortsluiting in je hersenen. Opeens lig je niet meer zo lekker met die twee kussens in je rug. De apen van CC hebben een slaperige oppasser, want als de titels weer eens scheef lopen, kun je er donder op zeggen dat het minutenlang aanhoudt. Kijk, en dat trek ik dus niet. Als de oppasser eindelijk wakker wordt, kiest hij voor een al even irritante oplossing. Zo ontbrak laatst bij een oude aflevering Saturday Night Live minutenlang de ondertiteling. Eindelijk werd het foutje ontdekt. In plaats van even de ondertiteling aanzetten, begon de show gewoon opnieuw, weer dat ellenlange intro, weer de belegen grap over Bush. Dankzij datamateuristische gestuntel en de eindeloze voorraad Family Guy, The Simpsons en Southpark (liefst achter elkaar) kom ik toch nog aan mijn 'vakliteratuur' toe.

Leeuwinnen

2009-03-18T10:21:00.011+01:00

Ja hoor, er is weer een nieuwe datingshow. Take me out heet de nieuwste variant op het uitgemolken thema. Eddy Zoey speelt Beau van Erven Dorens met dertig opgedofte vrouwen in een halve cirkel om hem heen. Uit een lift achter hem daalt telkens een nieuwe kandidaat de arena in, om zich vrijwillig voor de leeuwinnen te werpen.

Net nu ik dacht definitief klaar te zijn met het genre. Dat moment kwam bij het ook nieuwe Doe het zelf date op Net 5. Vrijgezelle Mark zet drie liefdeskandidaten aan het werk in zijn huisje. De een mag zijn woonkamer blauw verven, de ander smeert paars op de muren van zijn toilet, nummer drie helpt hem aan een streeploos zwarte voordeur.

Nu deed het A: pijn aan mijn ogen en B: heb ik heus wel door dat ik naar een langgerekte reclame van een verffabrikant zit te kijken. Toen Mark een van zijn klusvrouwen kuis welterusten kuste in de logeerkamer, met de camera op kruishoogte, had ik mijn plaatsvervangende schaamte tax bereikt. Kappen nou!

En toen kwam Eddy met zijn leeuwinnen. Het concept is simpel. De single man gaat extra lang onder de douche, trekt zijn beste kloffie aan en posteert zich op de middenstip. Hij vertelt iets over zichzelf en we zien een filmpje van zijn leven. De vrouwen mogen zichzelf op elke gewenst moment van de markt halen met een ferme druk op de rode knop. Vies keukenblokje in beeld? Blouse iets te modieus half in de spijkerbroek gepropt? De arena kleurt onverbiddelijk rood. Eddy loopt een rondje en legt de vinger op de zere plek, aka het afknapmoment.

Het leukste van deze show is de tweedeling. Je hebt queen bees die om het minste geringste op rood springen: 'ik wil je geen complex aanpraten maar de verhoudingen in je gezicht kloppen gewoon niet', en je hebt vrouwen met een iets bredere blik. Die trekken zich niets aan van hun kritische medestrijdsters maar houden zichzelf stoïcijns in de markt voor de iets te dikke, iets te sukkelige kandidaat omdat hij 'iets heeft'. Lief toch?

Rekken tot het bloedt

2009-01-19T14:58:00.002+01:00

Ramana werd vorig seizoen verkozen tot de nieuwe Uri Geller. Op Youtube staat een filmpje waarin uit de doeken wordt gedaan hoe deze ‘mentalist’ met behulp van een oh zo handig tuigje een jongetje laat zweven. Zijn onhandige gefrommel achter de rug van zijn kleine assistent is zo gênant dat het pijn doet aan je ogen.
Toch is SBS momenteel weer doodleuk op zoek naar een nieuwe nieuwe Uri Geller.

Wie onzin wil verkopen moet het mooi verpakken. Elf minuten duurt het intro van de goochelshow. Elf minuten bombastische zelfbevlekking. Nederland wil natuurlijk geen seconde missen van de Ongelofelijke, Heftige en Verbijsterende avond, waarin de Emoties Hoog Oplopen. Bereid u voor op de meest Heftige en Spraakmakende optredens die u ooit in uw leven heeft gezien. Niemand raakt erover uitgepraat. Iedereen is onder de indruk van de onverklaarbare krachten.
Pas als het Mentale Wereldfenomeen Uri Geller himself er een schepje bovenop heeft gedaan, zijn we eindelijk toe aan de eerste Huiveringwekkende act. Rekken tot het bloedt heet dat in de wandelgangen van SBS.
De Uri Geller Show is genomineerd voor een Beeld en Geluid Award, maar wat mij betreft verdienen de 1.4 miljoen kijkers die de goochelshow elke week uitzitten tot het eind de prijs voor engelengeduld. Mijn geduld was al op bij de eerste goochelact waarin Angelique in een kartonnen doos werd gestopt die vervolgens met achttien speren werd doorboord door haar van elk spoortje acteertalent gespeende broer. Ooit een goochelact gezien waarin dit uitgekauwde kunstje niet voorkwam?
Inge de Bruin mocht assisteren, met doodsangst op haar barbiehoofd. Voor haar ligt er wel een glansrijke acteercarrière in het verschiet, want je maakt mij niet wijs dat ze echt dacht dat er een bloederig hoopje zus in die doos lag.

Wie schreeuwt het hardst

2008-10-07T10:29:00.005+02:00

Men neme twee ongeleide projectielen: Gerard - oogpotlood - Joling en Patty - vette lach - Brard. Als verbindende factor het snerpende stemgeluid van Tooske. Niet echt een recept waar ik op zaterdagavond voor thuis zou blijven, maar dik 1,2 miljoen Nederlanders denken daar anders over.
Wie schreeuwt het hardst? is misschien een betere titel voor de opgewarmde raadquiz Wie ben ik? Teamcaptains Patty en Gerard zijn proestend, rochelend en schreeuwend aan elkaar gewaagd. Zaterdag werd Patty gesandwicht door Nick en Simon. Aan Nicks bodylanguage te zien, was hij een beetje bang van dat aanrakerige high fives uitdelende gevaarte in Jomandajurk naast hem.
Tuinman Rob Verlinden - door Joling pijnlijk houterig geïntroduceerd als - 'Met hem kan je urenlang bomen over bloemetjes en bijtjes en tuinen om van te dromen' - deed ook mee.
Nou ja, hij zat met een zenuwachtige vinger in zijn mond naast Joling, wachtend op een gevatte ingeving die maar niet wilde komen. Goed met plantjes, maar niet in bezit van vette lach. Die wordt dus waarschijnlijk niet teruggevraagd voor seizoen twee. Willeke Alberti deed wel dapper mee. Tot Joling zijn waterglas leeggoot over de drukknop en ze iets te neurotisch aan het vegen sloeg.
Gelukkig mochten Nick en Simon hun nieuwe single nog even pluggen, waren zij niet voor niets uit Volendam gekomen en hielden Patty en Gerard eindelijk hun mond.

Heimwee

2008-06-04T21:53:00.002+02:00

Gisteravond toch even met heimwee teruggedacht aan BNN’s donorshow. Wat een stunt was dat. De politiek in de allerhoogste boom, Nederland in rep en roer over het ongehoorde voornemen om een orgaan weg te geven in een tv-show. Het gekrakeel hield dagenlang aan, tot het een grote grap bleek. Een grap met een bloedserieuze ondertoon, briljant uitgevoerd door de artistieke erven van nierpatiënt Bart de Graaff.Twaalfduizend nieuwe orgaandonatieformulieren ploften in de weken na de uitzending op de (digitale) deurmat van het donorregister. Twaalfduizend! Het is nu een jaar later en nog steeds staan er meer dan duizend mensen op de wachtlijst voor een nieuwe nier. Gemiddelde wachttijd: vier jaar.Je moet wat als nierstichting. Dus is er nu NCRV’s zesdelige serie ‘Hart voor nieren’. Oh ja, zo deden we dat, zieltjes – of organen in dit geval - winnen voor de goede zaak. Dokters in witte jassen en nierpatiënten van alle leeftijden, die ons met bedrukt gezicht een blik gunnen in hun gecompliceerde leven vol spoelzakken en ziekenhuisbezoeken. Goedbedoeld, maar ik vrees dat de stormloop op donorformulieren dit jaar uit zal blijven.
Geregistreerd ben ik al, dus zonder schuldgevoel nog even op Nederland 1 blijven hangen voor ‘Opgelicht?!’, waarin akela Antoinette Hertsenberg onvermoeibaar ten strijde trekt tegen het gespuis dat op ‘ons’ geld en goederen uit is. Antoinette bestrijdt het kwaad met spitse oneliners over niet bestaande investeringsprojecten, megazwendels, bommen die barsten en opzienbarende conclusies. En ze nodigt daarbij een advocaat uit die luistert naar de naam Carlo Fiscalini, briljant gewoon.
Daarom toch was ik toch wel even gechoqueerd dat Antoinette gratis tips en trucs voor autodiefstal geeft. Sterker nog, haar redactie doet het wel even voor. Scoor een donkerblauw Golfje, tik op Marktplaats een elektronisch politiebord op de kop, monteer dat op je hoedenplank, en dirigeer vervolgens een automobilist in een lekkere vette bak naar de vluchtstrook. Lok hem uit de auto en scheur dan als een haas weg met de gestolen bolide. Foei Antoinette.

bron hdcmedia

Gluren bij de buren

2008-05-28T09:15:00.001+02:00

In de supermarkt gluur ik altijd met een schuin oog naar de boodschappen van de klanten voor of achter mij, terwijl de meest schandalige vooroordelen door mijn hoofd schieten: geen wonder dat je dik bent, of: nooit leren koken zeker. Mijn eigen boodschapjes leg ik met een gevoel van gene op de band. Ik eet heus bergen groente en fruit, alleen was vandaag toevallig de snoeppot leeg.

De docusoap De Winkelwagen van Frans Bromet is nu in de herhaling bij de NCRV. Vorig jaar gemist, dus ik was wel nieuwsgierig wat hij van die kortzichtige levenswijsheid ‘toon mij de inhoud van je winkelwagen en ik zeg je wie je bent’, zou maken.

Maar ik had het kunnen weten. Het gaat hem natuurlijk helemaal niet om de boodschappen. Hij wil mee naar huis, en dan heel veel impertinente vragen stellen, niet over wat de pot schaft, maar over relaties. Daarin is de filmer helemaal thuis bij de NCRV, lekker Man Bijt Hond-achtig gluren bij de buren.

Zijn op vieze mannentoon uitgesproken verzoek of hij misschien mee naar huis mag, wordt in de supermarkt niet door iedereen met gejuich ontvangen. Maar de enkele gek die hij wel zo ver krijgt, zal het weten ook. Bij een vroeggepensioneerde levensgenieter weet hij zelfs tot op het pas verbouwde toilet door te dringen. Waarop stomtoevallig net de vrouw des huizes thuiskomt, die zich afvraagt wat hij daar te zoeken heeft. Nou gewoon, uw toilet bekijken dus. Zullen we het even over uw relatie hebben?

De alleenstaande moeder met overvolle boodschappentassen heeft hij nog voor ze de voorraadkast heeft bijgevuld alle ins en outs van haar liefdesleven ontfutselt. Inclusief het weetje dat haar ex een jaloerse dominante man is, en dat zij haar uitbundige ik heeft teruggevonden tijdens een aha momentje voor de droogtrommel.

,,U heeft een date begrijp ik, bent u op zoek naar een nieuwe partner?’’ De dame in kwestie is lang zo naïef niet als ze lijkt. ,,Wat heeft dit nog met boodschappen te maken?’’ Bromet klinkt zowaar een tikje schuldig. ,,Ja, niet veel.”

bron hdc

Johns recept

2008-05-28T09:14:00.002+02:00

Mannen die niet kunnen dansen. Duizenden Nederlandse vrouwen schijnen er wakker van te liggen. De een zwaait als een wilde met zijn armen, de ander heeft geen enkel ritmegevoel. Zo veel verborgen leed in de huiskamers. Nooit geweten. John de Mol wel. Vandaar dat we sinds gisteren weer een nieuw amusementsprogramma hebben op prime time: ‘Mijn man kan niet dansen’.

Het schijnt dat de televisietycoon zich er achter de schermen nogal druk mee heeft bemoeid. John wil dit, John wil dat. Van de lampjes op de dansvloer tot de rokjes van de danseressen. Goed, John wil het format natuurlijk dolgraag aan de rest van de wereld slijten. Maar dat hij zich hier zo druk over maakt is wonderlijk, want origineel kun je zijn nieuwste recept niet noemen.

Het is een combinatie van dat andere sukkelige mannenprogramma ‘Help mijn man is een klusser’ en ‘Dancing with the stars’, maar dan zonder de stars. Een snufje van het geflopte ‘Buurt op stelten’ erbij (hele gezinnen op het podium van het buurthuis), afgemaakt met een mespuntje Big Brother (de klunzen worden een week met elkaar in een huis gestopt).

Geen afvalshow zonder emoties, dus worden twee mannen aan sexy danseressen gekoppeld (jaloerse echtgenotes!) en wordt er een opgescheept met een mannelijke partner (homofobie!). Er moeten natuurlijk ook tranen vloeien, dus mag het thuisfront een week lang niet worden gebeld (tranen bij de videoboodschap!), en wordt de winnaar de vervulling van een hartenwens in het vooruitzicht gesteld (nog meer tranen).

Met het verlies van de Eredivisie aan de NOS zat John ook nog met Humberto Tan in zijn maag, dus die mag meteen bewijzen dat hij breed inzetbaar is. Tan is met zijn kwajongensachtige flair het enige lichtpuntje in de show, maar verder vrees ik het ergste voor Johns nieuwste speeltje. De heren doen wat oefeningen met hun danspartner, de heren maken een uitstapje, de heren hebben spierpijn, de heren krijgen een massage. En uiteindelijk doen de heren een dansje voor familie en vrienden. Volgende keer misschien toch maar iets nieuws bedenken John.

bron hdcmedia

Bromet

2008-05-28T09:13:00.001+02:00

Frans Bromet, ook al heb je zijn zuigende stijlvorm al honderd keer gezien, het blijft een knap kunstje. Telkens weer laat hij zijn hoofdrolspelers hun eigen relaties fileren. Schrijnend eerlijk. Alsof hij zijn camera met een onzichtbaarheidsmantel heeft bedekt.
Bromet weet dondersgoed wat hij doet. Want als hij hoogbejaarde geliefden portretteert in ’Late liefde’, dan is ’Doen ze het of doen ze het niet?’ natuurlijk de hamvraag. Bij Gré (94) en Jaap (90) werd de kwestie gelukkig al vroeg aangesneden, zodat we pas naar gedoe met rollators, invalidenwagens en pijnpuntjes in de relatie hoefden te kijken toen het onderwerp bejaardenseks was afgehandeld. Wel zo rustig.
Zo wil Jaap graag vertellen wat hij af en toe met zijn Gré op zolder uitspookt. ,,Want je kunt niet de hele middag praten met elkaar.’’ Na een goedgemikte ,,Oh ja?’’ van Bromet, legt hij uit dat ze prettig naast elkaar liggen in bed en dat er toch ook wel seks aan te pas komt, zij het niet op de klassieke wijze. Bromet’s teken om een stapje verder te gaan. ,,En dan ligt ze gewoon bloot tegen u aan?’’ Tuurlijk! Nu heeft Bromet echt beet, dus kunnen de remmen los. ,,Weet u ook wat zij het lekkerste vindt?’’
Als Jaap in geuren en kleuren vertelt hoe hij Gré’s borsten omvat, scheelt er nog maar net aan of de filmer vraagt Jaap of hij en zijn geliefde het begrip bejaardenseks even inzichtelijk willen maken op zolder. Het zou me niets verbazen als ze hem met zijn camera aan het voeteneind zouden dulden.
Precies daar schuil het addertje in de kunstwerkjes van Bromet. Dat wordt pijnlijk duidelijk als de opmerkelijk kwieke en knappe Gré begint over mensen die gillen van genot in bed. Stiekem vindt ze het een beetje jammer dat zij zich nooit zo heeft laten gaan. ,,Je schrijft het gelukkig niet op’’, zegt ze tegen de vriendelijke man met de onzichtbare camera. Het is bijna een geruststellende gedachte dat Gré en Jaap voor de uitzending zijn overleden.

bron hdcmedia

Heerlijk cliché

2008-03-26T20:21:00.002+01:00

Een nieuwe ’topserie’ op Net 5, met als titel ’Dirty Sexy Money’, op de plek van het toch enigszins teleurstellende ’Dirt’. Dat belooft veel goeds. En ja hoor, het begon gisteren meteen goed. Geld in grote hoeveelheden is inderdaad verschrikkelijk vies en sexy dames en heren. Dat lesje kwam luid en duidelijk binnen.
Hoofdrolspeler Nick (Nate uit ’Six feet under’) heeft een nogal traumatische jeugd gehad omdat zijn vader advocaat van de rijkste familie van New York - de Darlings - was. In zijn volwassen bestaan wil Nick natuurlijk niets hebben van alle smerigheid die te veel geld met zich meebrengt. Nick zet zich als simpel advocaatje met een ka rig loon in voor kinderspeelplaat sen voor weesjes, aaah, de schat.
En Nick haalt zijn eigen lieve dochtertje natuurlijk wél altijd zelf van school. Maar dan gaat Nicks papa dood, heeft de familie een nieuwe advocaat nodig, en wil pater familias ’Tripp’ Darling (Donald Sutherland) natuurlijk alleen Nick als nieuwe familieadvocaat. Voor tien miljoen per jaar - te besteden aan zielige weesjes en aanverwanten - smijt Nick met een grote zwaai al zijn goede voornemens overboord en verkoopt hij in een wip zijn ziel aan de duivel.
Natuurlijk begint het gedonder een minuut nadat hij zijn vrouw op de hoogte heeft gesteld van zijn nieuwe baan. Zijn mobiel rinkelt aanhoudend, en telkens hangt er weer een andere Darling aan de lijn. Losgeslagen Jeremy heeft hulp nodig als hij bij pokeren een luxe jacht vol illegalen blijkt te hebben gewonnen, Senator in spe Patrick (William Baldwin), heeft Nicks hulp nodig om zijn de travestiet met wie hij een buitenechtelijke relatie heeft af te schudden, en priester Brian Darling blijkt een buitenechtelijke zoon te hebben.
Natuurlijk vergeet Nick op zijn eerste werkdag zijn dochtertje van school te halen, natuurlijk betrapt zijn vrouw hem terwijl een van de volwassen Darling-dochters zich in zijn armen werpt. Voorspelbaar, cliché, kitscherig, maar oh zo lekker.

bron hdcmedia

Lachen met Gordon

2008-03-06T21:26:00.002+01:00

De vette lach van Gordon kwam in ‘Gillend naar huis’ 45 keer voorbij, keurig geturfd en naar beneden afgerond. Toegegeven, samen met Geer was het nog een graadje erger. Hoe aanstekelijk ook, twee volwassen mannen in een lachstuip is even leuk, maar als het een maniertje wordt, is de lol er snel vanaf.

De verwende polderdiva - zoals Gordons werkgever RTL hem stug blijft verkopen - sprong gisteren in zijn zilverkleurige skibroek van een Oostenrijkse berg met oma Anke, dook het nachtleven van Curaçao in met twee oversekste 60-plus dames (‘Ik ben mama, ik ben oma, maar ik ben ook een vrouw, dus pakken wat je pakken kan’).

Er werd flink gesteund en gekreund, zoals een diva in minder comfortabele omstandigheden behoort te doen. Iedereen was een schat en een lieverd, en – indachtig de titel van zijn vakantieshow – werd er regelmatig verzucht dat hij nu toch echt gillend naar huis wilde. En ja hoor, de van zijn vroegere maatje gejatte ‘Ik heb er zóó geen kracht meer voor’ kwam gelukkig ook nog even voorbij.

Maar blijkbaar heeft Gordon in de contractbesprekingen over de wintereditie van zijn one man show toch ook even met zijn vuist op tafel geslagen. Want in zijn geliefde Zuid-Afrika, waar hij zelf een stulpje bezit, toonde Goor zich ineens van zijn betrokken kant.

De lolbroek ervoer zelfs een ‘soort lady Diana-gevoel’ toen hij in een Mini cabrio het terrein van een schooltje in een township op kwam rijden. Zijn vette hahaha klonk zelfs niet een keer toen hij toekeek hoe vier Nederlandse studentes daar afscheid namen van de kindertjes die ze drie maanden gymles hadden gegeven.

En hee, wat was dat? Ontwaarden we daar zelfs een oprechte traan? Gelukkig mocht Gordon daarna nog vrolijk op safari met de meiden. ,,Waar is die geile leeuw.’’

bron hdcmedia

Dr Love

2008-02-15T20:59:00.002+01:00

Een Valentijnsverhaal in ‘Lingo’, Frans Bauer die natúúrlijk op de meest romantische dag van het jaar met zijn Maris in ondertrouw gaat. De onvermijdelijke stoet bekende Nederlanders die op soms licht verzuurde toon in ‘Shownieuws’ vertellen wat zij voor gezelligs doen met Valentijnsdag.

Zelfs ‘De wereld draait door’ deed mee met de oud-provo Roel van Duijn die een 19-jaar jonger Russisch popje heeft gescoord via internet. En met mr. Candlelight Jan van Veen die schaamteloos reclame mocht maken voor zijn datingsite mét keurmerk.

Voor iemand die dit jaar dus wéér geen grote spannende rode envelop op haar deurmat vond, is, dat niet te vermijden mediabombardement rond De Dag van de Liefde even doorbijten.

Noem het zelfkastijding, maar toch maar even naar de Valentijnsspecial van Robert ten Brink gekeken. Ja, de man die niet zo lang geleden nog riep dat het wat hem betreft afgelopen was met ‘All you need is love’, en nu doodleuk heeft bijgetekend voor een nieuwe reeks. Want ook bij de Ten Brinkjes moet de schoorsteen roken.

Maar Cupido Robert heeft het met zijn Valentijnsspecial ook al niet begrepen. Met heel hard en heel vaak ,,Happy Valentine!” roepen ben je er nog niet. Het gaat om geheime aanbidders Robert! Om die geheimzinnige en vooral anonieme rode envelop! Niet om getrouwde, verliefde of verloofde setjes die – soms tenenkrommend vals – een liedje zingen voor de persoon van wie ze toch al elke morgen de ranzige adem voor lief nemen.

En ook niet om volwassen zoons die een leuke man voor hun oh zo spontane moeder uitzoeken bij een relatiebemiddelingsbureau. Een eerste reactie van kandidaat Wim: ,,Ziet er goed uit”, en mams: ,,De klik is er nog niet.’

Niet een heimelijke liefde kwam er voorbij, niet een. Van de Dr. Love van de Nederlandse televisie had ik meer verwacht.

bron: hdcmedia

CC rules!

2008-02-02T22:01:00.000+01:00

Op dit moment moet ik op mijn afstandbediening nog steeds twee knopjes indrukken - de 1 en de 9. Maar binnenkort mik ik het kansloze RTL 8 er uit en krijgt Comedy Central een eervolle plek in mijn zapprofiel. Het is tijd dat meer mensen dat doen, want de kijkcijfers van de piepjonge zender zijn nog hopeloos, en we weten allemaal waar dat toe kan leiden. Even egoïstisch gedacht: waar haal ik dan na tienen mijn broodnodige ontspanning vandaan?
Dat ’Californication’ (helaas, helaas, bijna afgelopen) niet veel meer kijkers trekt is een grof schandaal. Op RTL 4 of Net 5 zou het een hit zijn. Dave Duchovny als vrouwenverslindende hork is mijn held. Comedy van de bovenste plank. Sexy, grof, gewaagd, gevoelig, verrassend. En ’That seventies show’, een tienersitcom die weghapt als een toastje brie.
CC weet steeds weer te verrassen. Deze week is er weer een nieuw snoepje toegevoegd aan de programmering: ’Cavemen’. Over drie sms’ende en Wii-spelende holbewoners in een luxueus appartement. Wel of niet daten met homo sapiens, that’s the question. Prima aanvulling op de oversekste leerkrachten van ’Teachers’ die hun werkdagen slijten rond de hamvraag, who to shag tonight. Pas ontdekt: ’The Sarah Silverman program’, deze week staat heldin Sarah terecht omdat ze de kont van haar hondje had gelikt, gewoon omdat ze de anale obsessie van haar 13 jaar oude mormel wil begrijpen.
Goed, er zijn nog zapmomenten. Wegwezen bij ’Family guy’ en cultcartoon ’Southpark’, en bij de plaatsvervangende schaamte opwekkende fratsen van Ali G. ’Frasier’ blijft leuk, maar laat het fresh maar weg bij ’The fresh prince of Bel-Air’. Die schoonheidsfoutjes zijn eenvoudig te vermijden dankzij het extreem kijkvriendelijke ’spoorboekje’, dat tussen alle programma’s voorbij schuift, waarmee je in een oogopslag kunt zien wat voor lekkers er nog aan zit te komen.

bron hdcmedia

pietenrantsoen

2007-11-25T16:18:00.000+01:00

Op Jetix zijn Kleurpiet, Testpiet en Acrobaatpiet al sinds eind oktober druk met een geheimzinnige speelgoeddief. Bij de Publieke Omroep worstelen Paardenpiet, Hoofdpiet, Wegwijspiet en Trompetpiet sinds een week met een lege pakjeskamer en collega’s zonder veer die het vak nog moeten leren.

De enige echte Sinterklaas pendelt heen en weer tussen het Muiderslot (Jetix) en het Pietenhuis (NPS). Nickelodeon is maandag ingehaakt met ‘Ontbijt Piet!’ Een tenenkrommend doorzichtige poging om kinderen met hun ouders aan de hand naar de supermarkt te lokken.

De heersende zapmethode voor losgeslagen kijkertjes is als volgt: ‘De club van Sinterklaas’ op Jetix, vijf minuutjes sintvrij, en dan snel door naar Nederland 1 of Nederland 3 voor ‘Het Sinterklaasjournaal’. (Bij de publieke omroep hebben ze het slim bekeken. Door het journaal synchroon op twee zenders uit te zenden worden de ukkies van ‘Sesamstraat’ en de wat oudere kijkers van Z@ppelin in een keer binnengehengeld). Snel eten en dan nog even de herhaling van ‘Ontbijt Piet!’ op Nickelodeon meepikken.

Dit sinterklaasbombardement overleef je dus niet als ouder, met nog twee lange weken te gaan tot pakjesavond. Dus, confisceer die afstandbediening en zet die koters op Pietenrantsoen. De werkwijze is als volgt. Het is zaak om het kroost weg te houden bij Nickelodeon, voor je het weet zit je met een poster van de Plusmarkt achter je raam. ‘De club van Sinterklaas’ komt dit jaar niet lekker op gang, dus daar raken de kinderen hopelijk vanzelf op uitgekeken, zo niet, verzin een list.

Complete onthouding is natuurlijk nergens voor nodig. Schuif dus gezellig aan bij ‘Het Sinterklaasjournaal’. Voor nieuwslezeres Dieuwertje Blok die hier haar jaarlijkse finest hours beleeft, voor Sint-Nicolaas die met zijn werkmijter poolshoogte komt nemen in de pakjeskamer, maar vooral voor Sorrypiet Marc-Marie Huijbregts met een schortje voor.

bron hdcmedia

Bijtertje

2007-11-06T15:49:00.000+01:00

Antoinette Hertsenberg is een bijtertje. Een uitermate slecht gekleed bijtertje, maar dat geheel terzijde. Al weken staat de OpMaat hypotheek van de Rabobank centraal in haar consumentenshow Radar. ‘De betrouwbaarste bank van Nederland’ - zoals Antoinette keer op keer smalend opmerkt - heeft dit volledig aan zichzelf te danken.
Als Antoinette vraagt of je even iets wilt komen uitleggen, moet je namelijk gewoon komen.
Was voor de kijkers ook fijner geweest. Want nu vergast Radar ons al weken met dezelfde sip kijkende stelletjes op de tribune, die komen vertellen hoe de Rabobank stiekem al hun spaarcentjes opslokte door iets wat in een potje zat in een ander potje te stoppen. Radar brengt het allemaal zeer inzichtelijk in beeld met pijltjes en staafjes en kleurtjes.
De Rabobank hield zich de afgelopen weken schuil, in de hoop dat het over zou waaien. Dat gebeurde dus niet. Hadden ze kunnen weten, Antoinette laat niet met zich sollen. Vorige week keek Antoinette aan het eind van de uitzending recht in de camera, en deed een verzoek aan alle Rabobankdirecteuren in Nederland: wie durft. Dat scoorde effect, want gisteren waren ze er dan eindelijk, de uitgedaagde heren. Spoedberaad op hoog niveau is daaraan vooraf gegaan, schat ik. Een verlate poging tot damage control.
Het werd een pijnlijke vertoning. De mannen wilden niet naar de studio komen, uit angst voor de vernietigende blikken van Antoinettes gedupeerde Raboklanten. Dus kwam Antoinette naar de heren toe. Een strijdvaardige tante tegenover strakke bekkies, zweetlippen, zenuwachtig ooggeknipper en glaasjes water. Tenenkrommende televisie.
Antoinette heeft maling aan zweetlippen en gestotter. Ze gaat voor de kill. ‘Zit u nou iets te verdedigen wat niet te verdedigen is?’ De heren brabbelden iets over ‘op maat gesneden adviezen’, en ‘de ratio die de klant aangeeft’. Veel duidelijker werd het er allemaal niet op. Geeft niks, Antoinette maakte haar punt, een stuk of tien keer in verschillende bewoordingen. Dat betekent volgende week geen staafjes en pijltjes en Raboklantjes meer. Eindelijk.
bron hdcmedia

Knikkeboltelevisie

2007-10-13T22:17:00.000+02:00

Geheel per ongeluk in een uitermate stichtelijke aflevering van ‘Max & Loretta’ beland. Een filosofe met snerpende stem kwam de zeventien overeenkomsten in de bijbel en de koran uitleggen, terwijl Loretta langzaam en duidelijk de bijbehorende teksten in beeld voorlas. Onvervalste knikkeboltelevisie.
We sukkelden nog even door met een goed geconserveerde Lenny Kuhr die haar nieuwe cd kwam pluggen. Dat deed ze knusjes vanuit een luie stoel in het oergezellige huiskamerdecor. Loretta´s hondje kwam een aai halen. Geen achtergrondmuziek, geen hinderlijke interrupties. De doelgroep van Max is gebaat bij rust en duidelijkheid.
Ik hoor nog niet bij de doelgroep, maar was een uur later nog steeds ´Visite visite´ aan het galmen, wat best confronterend was.
Het was daarom dubbel schrikken toen ik niet veel later in de Gouden Kooi belandde. Werd ik me daar even woest wakker geschud. Sinds de overname van Talpa door RTL nauwelijks nog gekeken naar ‘de enige soap met echte mensen’.
Dat wreekt zich, want ik snapte er werkelijk geen snars meer van. In kleermakerszit op het aanrecht, op de rand van het door velen en in vele combinaties beslapen bed, en aan de rand van het zwembad, werd ‘het spel’ gespeeld. Door een heleboel mensen tegelijkertijd, die allemaal door elkaar heen praatten. Ik destilleerde wonderlijke teksten uit die brij: ‘Hij is een prutser, een lellie.’ ‘Lekker boeiuh, wie ben jij dan?’ ‘Het is een en al wat eromheen hangt, dat wil ik zijn.’
Een milliseconde verlangde ik terug naar Loretta.
bron hdcmedia

Waar is God

2007-10-01T19:14:00.001+02:00

Een avondje EO betekent tegenwoordig voornamelijk zwelgen in andermans ellende. De omroep heeft namelijk al jaren geleden ontdekt dat je de kijker het beste vasthoudt met gruwelijke ziektes, misvormingen, mislukte avonturen, verkeerde keuzes die dramatisch uitpakken, vreselijke pech of de gevolgen van menselijke dommigheid. Programma's met titels als 'Per ongeluk', 'De confrontatie', 'De verandering'. 'Geen weg terug', 'Ik mis je', 'Grenzeloos verlangen', 'Tot de dood ons scheidt', 'Vertrokken' en 'Vreemde tralies'. Titels die onheil aankondigen. Dat de Evangelische Omroep de boodschap verpakt, is niets nieuws. Bekeringsverhalen zo brengen dat je de kijker bereikt, heet het in de termen van de omroep. Stort een bak ellende over je kijkers uit in de hoop dat ze hun heil bij God gaan zoeken, is de minder charmante uitleg. Nu is er weer een ellendeshow bij. EO-boegbeeld Manuel Venderbos (tegenwoordig mét oorbel), die eerder op het hipste derde net een plekje veroverde met zijn jongeren-die-iets-ergs-hebben-praatprogramma 'Jong', mag zich verder specialiseren in het genre. Fataal is 'een confronterende serie over fatale verkeersongevallen waar jongeren bij betrokken waren', aldus de EO. Confronterend. Dat is het sleutelwoord. Gisteravond konden we zwelgen in de ellende van Wilbert, overlevende van een gruwelijk verkeersongeluk waar natuurlijk veel onheil oproepende verleidingen als drank, drugs en seks aan vooraf waren gegaan. Vroeger had je als EO-kijker tenminste één zekerheid: vroeg of laat kwam God om het hoekje piepen. Je kon er op wachten: ha daar is ie! Altijd weer een fijn gniffelmoment. Maar zelfs dat gebeurt lang niet altijd meer. Verpakken die hap, liefst in SBS 6 inpakpapier.
bron: hdcmedia

ik op tv

2007-10-01T19:12:00.000+02:00

Verplegers met brancard en al de sloot in, opzijgeduwd door opdringerige nepreporters die hijgend van opwinding boven bloedende slachtoffers hangen. Oei oei, het zoveelste burgerjournalistiek-initiatief 'Ik op tv', maakte bij de lancering wat los. Laat al die gekken met hun cameramobieltjes thuisblijven zodat de professionals (hulpverleners en échte journalisten) ongestoord hun werk kunnen doen. Verbieden die show. 'Ik op tv' draait nu een tijdje bij zeven regionale omroepen, en het is denk ik tijd voor wat geruststellende woorden. Gezien: zoenende homo-setjes bij het jarige homo-munument in Amsterdam, vrolijke reportage, tikje onsamenhangend dat wel. Aansluitend: een live gesprekje met homo Piet uit Waalre die al dat gedoe maar onzin vindt. Het meest schokkende aan dit programmaonderdeel is de rampzalige kwaliteit van beeld en geluid. Voort met schokkerige beelden van een jochie dat een balletje hooghoudt en een oproep van een noodlijdende theatergroep. Maar dan dan toch: elektrocutie. Ach nee: jolige vrienden die hand in hand schrikdraad vastpakken in een weiland. 'Haha' doet de amateurverslaggever (er zit opvallend veel verslaggeversgelach in 'Ik op tv'). Ook na de oergezellige regioquiz 'Placematch' geen spatje bloed gezien in deel twee van 'Ik op tv'. Wel: paardentramfolklore, kaasbowlen op de Huizerdag in Huizen, hossende lederhosen in een feesttent en enorme rode guppen die overal in Nederland opduiken (de verslaggever bleef er bijna in). Weervrouw Trudy Groen sloot af met het weerbericht, live, per cameramobiel. Iets met lagedrukgebieden en minder regen over een paar dagen. Haar wazige neus piepte nog net in beeld.
bron: hdcmedia

Nieuwe jas

2007-09-30T18:16:00.000+02:00

Man Bijt Hond heeft een nieuwe jas. Afgezien van wat nieuwe rubrieken is er weinig veranderd. Gelukkig maar, het karakteristieke MBH gevoel ligt er nog steeds lekker dik bovenop. Leuk de koninklijke poepschepper in plaats van de eeuwige hoedjesparade op Prinsjesdag. Een kleine man met enorme buik die zich een keer per jaar koning voelt – met bijbehorende sterallures – omdat hij de poep van de Gouden koetspaarden mag scheppen. En dat al 21 jaar lang.

Nee, laat het bedenken van een originele invalshoek maar aan Man Bijt Hond over. Geen ander programma weet zo goed een herkenbaar sfeertje te scheppen. Een kwestie van lekker zuigerig domme vragen stellen aan mensen met vreemde hobby’s. Je steekt er wat van op. Kennis gemaakt met fur suiters: volwassen mannen die er plezier in scheppen om gehuld in een dierenpak naar de speeltuin te gaan. Zo maar. Nee, niet meteen de pedopolitie bellen, het zag er hartstikke onschuldig uit en ze hielden hun pakken keurig aan.

Maar tot mijn grote schrik hebben de IJzeren Heinen een vaste plek gekregen. Dat betekent elke het ondertitelde gechagrijn – ‘authentiek’ heet dat in MBH-termen - van de Friese oud-ijzerhandelaren Auke (88) en Jan (89) Visser.

Een klein schietgebedje gedaan dat de bloedirritante taallessen van Willem Hietbrink niet in de nieuwe jas van het kleinnieuws programma passen. Het uitmelken van capriolen van potsierlijke figuren is helaas ook erg ‘Man bijt hond’.

bron: hdcmedia

Auw

2007-09-30T18:08:00.000+02:00

Zou John de Mol nu in zijn vuistje lachen? De kraamtijd van RTL 8 op het plekje van zijn gezonken zender, doet vermoeden van wel. Het valt blijkbaar niet mee om een zender te vullen. Wat een ongeïnspireerde verzameling oude meuk zeg. Toegegeven, best leuk om Ally McBeal weer eens terug te zien, maar wat moeten die bloedirritante belspelletjes tussendoor? RTL 8 de zender die je raakt? Ja, een pijnlijke zenuw!

Ali en ik

2007-07-06T21:30:00.000+02:00

Klimaatbewust

Sjonge, Al Gore’s megalomane feest Live Earth moet nog beginnen en ik ben nu al moe van het klimaat. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Maar je kunt de televisie of radio deze week niet aanzetten of de CO2 vliegt je om de oren.
Gisteravond haakte de KRO in met De Nationale Klimaattest. Dat het een weinig sexy onderwerp is – als je het niet op de Al Gore manier aanpakt - bleek al uit de aankondiging van deze zoveelste variant op de IQ-test. Met het beantwoorden van dertig meerkeuzevragen kon je er achter komen of - let op - ‘je al in staat bent om je eigen maatregelen ten gunste van het klimaat te nemen’.
De KRO vond zes Bekende Nederlanders die nog niet met een luchtvervuilende Boeing naar een ver oord waren vertrokken, en had de tribunes verder gevuld met wat op hun vermeende klimaatbewustheid uitgezochte bevolkingsgroepen: biologische boeren (goed!) en zonaanbidders (slecht!).
Met een ijskoud glas sap uit mijn enorme Amerikaanse koelkast bij de hand, toch maar even gekeken of ik een voldoende scoor, of ‘mezelf en latere generaties in gevaar breng’, zoals de KRO dreigt.
Nou, dat viel niet mee. Ik had namelijk geen idee hoeveel centimeter water er precies in de Roermondse huiskamers stond in 1995, en ook niet hoeveel graden het kouder was tijdens de laatste ijstijd.
Maar ik weet nu wel dat ik met mijn schamele 5,7 even klimaatbewust ben als als Ali B, en dat Ali en ik daarmee even goed scoorden als de stoere coureurs, die net iets meer verstand van klimaat hebben dan viesbruine zonaanbidders. Gelukkig was daar ook nog Patricia Paay, die met haar schamele score van 3,5 ons allemaal nog een goed gevoel gaf.

bron: hdcmedia

Lupus

2007-07-06T21:28:00.001+02:00

De zeldzame ziekte lupus kent talloze vage en minder vage symptomen. In de hitserie House' gaat er bijna geen aflevering voorbij of lupus komt langs. Is het lupus? Nee, het is nooit lupus. Dat weet je dus, als House'-fan.
Als House'-fan weet je nog meer. Er komt altijd een patiënt binnen met een mysterieuze ziekte (Waarop dus meestal de vraag Is het lupus' wordt gesteld). Die patiënt krijgt altijd plotseling een toeval (waarna de crash-kar ten tonele verschijnt). Ook verschijnen er altijd vreemde pukkels of rode vlekken op het lichaam. Dan vallen er diverse organen uit, de nieren meestal als eerste. Heel soms gaat er iemand dood (gisteren zelfs een baby!), maar meestal komt het op miraculeuze wijze goed.
Dat wonder voltrekt zich dankzij de briljante dokter Gregory House (gespeeld door Hugh Laurie), een cynische hork die zijn patiënten en hun familieleden op onnavolgbare wijze schoffeert. Hij slaat aan het puzzelen met zijn clubje jonge briljante artsen, waarbij de camera steevast op zijn verpletterend blauwe ogen inzoomt.
House tikt wat met zijn wandelstok op de grond, slikt een handje pijnstillers, krijgt een bizarre ingeving en verzint een vergezochte oplossing. Waarna dus meestal die mysterieuze genezing volgt (maar niet nadat House en zijn trawanten tenminste tien verkeerde behandelingen hebben uitgeprobeerd).
SBS zendt deze weken elke donderdag een dubbele dosis House' uit. Een overdosis, zelfs voor de meest verstokte liefhebber. Maar die ogen, aaah die ogen. Daar kun je geen overdosis van krijgen.

bron: hdcmedia

Op zwart

2007-06-14T08:07:00.000+02:00

Een kinderzender die grossiert in redelijk verslavende cartoons, zet één keer per jaar het beeld op zwart om kinderen naar buiten te sturen. Dit jaar zelfs een uur langer, ronkt Nickelodeon trots. Hoe hypocriet kun je zijn. Nickelodeon doet er op alle andere woensdagmiddagen van het jaar namelijk alles aan om kinderen binnen te houden. Passief voor de buis.

Ik heb het nog even bij de doelgroep gecheckt: ,,Heb je het gehoord, Nick gaat morgen op zwart.’’ ,,Wat? Op superwoensdag?’’ De schrikreactie nader verklaard: woensdag is dé dag voor het lanceren van nieuwe series of opdienen van verse afleveringen (de rest van de week wordt er druk herhaald). Maar ach, mijn informant - een hardcore woensdagmiddag bankhanger - schakelt gewoon door naar Jetix, met de droge toevoeging: ,,Waarom doet Jetix niet mee, dan gaan er pas echt veel kinderen buitenspelen!’’
Toch vind ik het wel cool van Nickelodeon om tussen een en vijf een lege studio te tonen. Beter iets dan niets. Wat de zender siert is dat ook de website tussen een en vijf plat ging. Spongebob en zijn vriendjes piepten daar gisteren alleen even tevoorschijn om de kids op het fenomeen Nationale Buitenspeeldag te wijzen. Natuurlijk kunnen de kleine rakkers dan doorsurfen naar tienduizend andere spannende sites, maar het is de gedachte die telt.
Een ding snap ik dan weer totaal niet. Nickelodeon doet er naar eigen zeggen alles aan om kinderen tot bewegen aan te zetten. Er rijdt zelfs een Nickelodeon supertruck door het land die ter plekke wordt omgebouwd tot een woest speelparcours. Maar nou komt het: in de bij de truck behorende movielounge kunnen ze - hangend in zitzakken - kijken naar hun favoriete cartoons. Lekker televisie kijken op straat is blijkbaar ook buitenspelen.

Knuffelen

2007-05-31T18:45:00.000+02:00

Natasja Froger is aardig. Niet een klein beetje aardig, maar ontzettend aardig. Ze beschikt over een onwaarschijnlijk vermogen om te knuffelen met wildvreemden. Juist daarom mocht zij het stokje overnemen van Wendy van Dijk als de moeder Teresa van SBS 6.

Om ‘Hart in aktie’ te kunnen presenteren moet je een ding namelijk heel goed kunnen: knuffelen.

Wendy kan het, Natasja kan het nog veel beter. Ze knuffelt zich suf. Ze aait erbij, ze zoent erbij, vlijt haar hoofd liefdevol tegen betraande bolletjes aan, biedt gastvrij haar schouder aan, knijpt geruststellend in armen.

Gisteren knuffelde ze met met Annelie, lijdend aan taaislijmziekte, met de moeder van Annelie die voor haar dochter een nieuw paard wenste, én met de manegehouder die het nieuwe paard weggaf.

Daarna knuffelde Natasja met activiteitbegeleidster Lyda die zo graag een mooi restaurant voor haar bejaarden wilde. En natuurlijk drukte Natasja zich ook zonder enige gene tegen de stevige boezem van de vriendin van Lyda aan, die de verrassing had bedacht.

Vervolgens knuffelde Natasja met Twan, stervend aan kanker, met de vrouw van Twan ‘och lieverd’, en natuurlijk ook nog even met zijn kinderen. Met voetballer Ronaldinho, die Twan dankzij ‘Hart in aktie’ mocht ontmoeten, knuffelde Natasja niet, maar als ze de kans had gekregen....

Om mee te doen met ‘Hart in aktie’ moet je heel erg zielig zijn, en dus heel erg een knuffel verdienen. Maar toch, zou Natasja nooit denken, die ga ik echt niet knuffelen. Zou ze René minder knuffelen nu ze het er professioneel zo druk mee heeft?

Maar bovenal, zou ze het menen? Als dat niet zo is, dan is er voor Natasja nog een stralende carrière weggelegd. Als actrice. Want dat geknuffel van haar ziet er verrotte gemeend uit.

Vreemde vogels

2007-05-18T20:36:00.000+02:00

Ze duiken bij de buurvrouw in het nest, eten het liefst een – door een ander klaargemaakte - vette hap en maken enorm lelijke babies. Smakelijk gelachen om ‘Schoffies’ van Marc van Fucht. Hij volgde jarenlang de reigers van Amsterdam (minstens 7000 zijn het er!).
Een vermakelijk portret – mede vanwege de commentaarstem van Peer Mascini - maar vooral vanwege de rare vogels om de vogels heen. An Rem heeft het er zeven dagen per week druk mee. Sleuren met fietstassen vol kippenvleugels, en ruzie met haar volwassen zoons die niet snappen waarom die pokkenbeesten altijd voor moeten gaan.
Ze werd in een poging om een reiger te redden zelfs in haar oog gepikt (handig reigerweetje voor wie een gewond exemplaar van straat plukt: ze mikken altijd op ogen). Halfblind bleef An haar vriezer volladen met kip, tot er amper een ijsje voor haarzelf bijpaste. Drie keer stond ze voor de politierechter, wegens ‘het op straat werpen van huishoudelijk afval’, maar deze reigerjunk kan het niet laten. Al zou ze willen, als de reigers haar een paar dagen op de vaste voerplek missen, vliegen ze gewoon naar haar balkon. Stalken tot die kippenvleugels doorkomen is het reigerdevies. An, half verscholen achter het keukengordijn (anders gaan de buren klikken), werpt haar vrienden stiekem een happie toe. Nog eentje dan.
Minstens zo vermakelijk is de man met de leeggeviste vijver. Van hem mogen alle reigers dood, liefst zo snel mogelijk. ‘Ik neem toch ook geen leeuw in huis’, is zijn onnavolgbare logica.
Dankzij ‘Schoffies’ zal ik nooit meer naar een reiger kijken zonder te denken aan de langpotige Feboklant die in een hap een flinke drumstick achterover slaat en op kerstdag beledigd door het raam van de gesloten snackbar naar binnen tuurt.

copyright hdc media

Fastfood-tv

2007-05-07T18:14:00.000+02:00

’Friends’, ’Will & Grace’, ’Dharma & Greg’. Van al die Amerikaanse puntige dialogenseries (samen met de Engelsen zijn Amerikanen de enigen die dit genre waarlijk beheersen) worden al lang geen nieuwe afleveringen meer gemaakt, maar het blijven ideale zendtijd-opvullertjes. Veronica maakt het momenteel echt bont, met twee afleveringen van ’Friends’ en een aflevering van de spin-off ’Joey’ achter elkaar, elke maandag, dinsdag, woensdag én donderdag. Stokoude afleveringen van ’Friends’ vaak, waarin de hippe vrienden met vreselijk fout haar in vreselijk foute kleren in hun appartementen rondhangen. ’Friends’ is zo vaak op televisie dat bij elk van de 236 afleveringen wel een vaag belletje gaat rinkelen. Geeft niets, blijft leuk. Je hoeft er zelfs niet voor te gaan zitten. Tussendoor koffie zetten, een glaasje inschenken, de afwasmachine inruimen, vragen hoe het op school was én het antwoord registreren, kan allemaal. Langdradige, moeterige telefoongesprekken worden met een half oog op het scherm zelfs dragelijk. Gewoon af en toe ja zeggen, of mmm. ’Will & Grace’ zijn ook niet van het scherm te slaan. Zij hetero, hij homo, onafscheidelijk in één appartement. Op de een of ander manier verschijnen ze altijd in beeld als ik de tv aan doe. Dat is echt iets magisch, ze lopen als het ware synchroon met mijn kijkgedrag, erg handig. Is het heel erg zielig als ik Will en Grace, en vooruit ook hun vrienden Jack en Karen, daardoor een beetje als mijn vrienden beschouw? Hè gezellig, ze zijn er weer. Hangen maar! Hetzelfde geldt - zij het in iets mindere mate - voor het wat bravere ’Dharma & Greg’, zij kind van hippie-ouders, hij zoon van stinkend rijke republikeinen. Hapt ook best lekker weg. En - heel belangrijk - je kunt op ze bouwen, want ook elke werkdag op tv. Een soort fastfood-tv is het, maar dan zonder het vette schuldgevoel achteraf. Uitgelezen kijkvoer voor de geoefende bankhanger. Als er echt helemaal niets op tv is (zelfs geen stoere uitvindersprogramma’s op National Geographic of Discovery), gewoon een rondje zappen en je komt vanzelf een van je vrienden tegen.

copyright hdc media

Cursus

2007-05-01T21:25:00.000+02:00

Kijk naar undercover reporter Alberto Stegeman en je gaat vanzelf anders naar je buren kijken. Zo schijnt Nederland een waar paradijs voor liefhebbers van bestialiteit te zijn. Keurige stelletjes op zoek naar andere stelletjes, liefst in bezit van hond of pony.
De media heeft dierenseks omarmd, kamervragen zijn gesteld, de minister zit er bovenop en Marianne Thieme is ontzettend bezorgd. Hoogste tijd dus voor Alberto om de zaak inzichtelijk te maken met veel ernstige blikken en een wiebelig cameraatje op kruishoogte.
Hoogst intrigerende kost weer, al leek deze aflevering van ‘Undercover in Nederland’ eerder een cursus ‘hoe pak ik het aan’. Alberto had namelijk een échte liefhebber gevonden, die hem maar wat graag de fijne kneepjes van zijn geheime hobby wilde leren.
Word vriendjes met de Deense dog van je buren en bied jezelf aan als vakantieoppas. Liever een paard? Gebruik dan Google earth voor het vinden van afgelegen groene vlekken. Parkeer je auto nooit in de buurt van het weiland, maar neem een vouwfiets mee voor de laatste paar honderd meter. Neem ook suikerklontjes mee in een knisperig zakje. Een schaap of een paard aan een ketting (tegenwoordig lastig te vinden) is natuurlijk helemaal handig, laat de suikerklontjes dan maar zitten. En sla de kinderboerderij anno 2007 ook maar over, een en al camerabewaking.
Alberto moet na drie seizoenen vol kinderlokkers, wapenhandelaars, kwakzalvers en seksparkeerplaatsen wel wat gewend zijn. Zijn bekendheid in schimmige kringen is zelfs inmiddels zo groot dat hij met een hele rare pruik zijn werk moet doen (wie heeft die vermomming bedacht?).
Maar toen zijn ‘dierenliefhebber’ de cursus afsloot met een kleine demonstratie ‘vriendjes worden’ met een paard, koos Stegeman met wapperende dreadlocks het hazenpad. Waarmee hij meteen jammerlijk voor de cursus zakte. Want, zo stelde de cursusleider: ,,Als je wegloopt ben je verdacht.’’

copyright hdc media

Geflipt

2007-04-21T19:11:00.000+02:00

'Green wing' is een komische serie die zich afspeelt in het ziekenhuis, zo meldt de gids. Dekt de lading niet. Een hilarische sketchshow over geflipt compleet door seks geobsedeerd ziekenhuispersoneel. Klinkt al beter hè? Maar eigenlijk valt 'Green wing' niet te omschrijven. De briljante montage bijvoorbeeld, met schokkerige versnellinkjes of vertragingen erin, waardoor de hoofdpersonen in dubbele snelheid door de gangen schieten en hun neurotische trekjes lekker vet worden uitvergroot. Dat moet je dus gewoon zien om het te snappen. Dus vergeet 'ER', vergeet 'Grey's anatomy'. Zwijmelen bij lekkere specialisten en co-assistenten? Zo passé. Eindeloos geneuzel over ingewikkelde onderlinge relaties of medische dilemma's? Reanimatiepogingen op de Eerste Hulp? Sorry, iets te vaak gezien.
In het East Hampton Hospital komt ook af en toe een operatie voorbij, maar daar spelen de chirurg, operatieassistenten en de anesthesist rustig een quizje boven de patiënt (de score bijhoudend met een rits ziekenhuisbandjes), of vliegen er scalpels door de lucht. En waarom zou je geen sigaretje roken in de operatiezaal? Er hangt toch geen niet roken bordje. Kluchtig? Welnee, laat dat maar aan de Britten over. Helaas heeft de VPRO maar negen afleveringen in de aanbieding, en zijn die nu op één na op. Was het al pittig voor deze diehard fan dat mijn ziekenhuisvrienden Caroline (struikelend van de ene naar de andere gênante situatie), Guy (zelfingenomen vrouwenversierder), Martin (pispaal van de afdeling, verliefd op Caroline) en Alan (compleet geflipte radioloog) keer op keer van het scherm werden geschopt ten behoeve van Het Voetbal. Nu moet ik ook al de klap verwerken dat de tweede reeks van de serie - die in Engeland al lang en breed in de herhaling is - niet is aangekocht door de VPRO. Wegens 'geen ruimte in het schema' heet het. Geen ruimte in het schema? Dan maken jullie maar ruimte!

copyright hdc media

Gedoe

2007-03-29T22:25:00.000+02:00

Dieren en avondvullend entertainment, allebei hartstikke hot. Bij de VPRO hebben ze dat ook door, want in plaats van een discussieavond over dierenrechten (wat toch een beetje stoffig en weinig kijkcijferkanonnerig klinkt) kregen we gisteren een heus Showprogramma waarin opponenten uit de dierenwereld (keurslager versus vegetariër) duels uitvochten in een boksring: ‘Het dierenduel’.
De acteurs Waldemar Torenstra en Karen van Holst Pellekaan speelden scheidsrechtertje in de boksring. Want: zij knaagt sinds de MKZ-crisis niet meer aan kadavers, hij zweert bij een sappige tournedos. En: zij vindt dieren in hokjes zielig, hij niet.
Een boksring, balen stro, plastic knotsen om elkaar mee op het hoofd te meppen, juichend publiek, (,,U bent vandaag de jury!”). Erg ludiek allemaal. De boodschap moet verpakt worden.
Maar door al dat gedoe eromheen ging die boodschap volledig verloren. Het opgewonden geschreeuw en de priemende wijsvingers van de kandidaten in de boksring, het hysterische gejoel van de bemoeizuchtige tribune, het gedoe met de stemvlaggetjes. Opgeteld bij twee scheidsrechters die de boel in de hand probeerden te houden door zo hard mogelijk over alles heen te schreeuwen, een nogal hoofdpijnopwekkend geheel.
Dat gedoe in de boksring was voornamelijk een bloedirritante onderbreking van de filmpjes over dierenleed. Beelden van biggen die zonder verdoving van hun balletjes worden ontdaan, kuikens die van de lopende band rollen, droef kijkende proef-aapjes met opengesneden schedels in te krappe kooien. Toegegeven, de vleeseters en huisdierenliefhebbers hadden voor de balans hun eigen beelden: blije varkens en knuffelige huisdieren op een vrolijk liftmuziekje. Maar die bleven toch minder goed hangen.
In dat opzicht was het duidelijk één nul voor Karen van Holst Pellekaan (lijstduwer voor de Partij voor de Dieren én bedenkster van de show). Maar volgende keer mag ze wat mij betreft haar punt maken zonder schreeuwerige feestverpakking.

copyright hdc media

Tobben

2007-03-06T21:14:00.000+01:00

Net 5 heeft het doelgroepdenken goed begrepen. De jonge hoger opgeleide vrouw wil lekker weghappende series met spitse verhaallijnen, seks, humor en veel – liefst ingewikkeld - relatieleed. Dat recept werkte op dinsdagavond en Net 5 besloot hetzelfde trucje op maandag toe te passen. Pure verwennerij.
Maandag schaft de pot nu Will & Grace (tobbende dertiger met homovriend), Grey’s Anatomy (tobbend ziekenhuispersoneel) en Men in Trees (tobbende New Yorkse schrijfster ontdekt echte mannen in Alaska). En was het op de oude vertrouwde dinsdag tot vorige week nog een beetje behelpen met Gilmore Girls (ben ik de enige die moe wordt van die gevatte een-tweetjes tussen – tobbende - moeder en dochter?), sinds gisteren is het damesgehalte ook hier weer helemaal op peil. Seizoen drie van Desperate Housewives (tobbende vrouwen in een buitenwijk), is namelijk van start gegaan. De makers hebben een gouden keuze gemaakt door de belangrijkste verhaallijn dit maal rond Bree te spinnen. Deze onberispelijke neuroot is met stip de leukste huisvrouw van het stel. Ze is verloofd met een charmante heer met een GROOT geheim, gespeeld door Kyle MacLachlan. Hem kennen we nog als de impotente echtgenoot van Charlotte uit Sex and the city (tobbende hippe stadsmeiden).
MacLachlan speelt dit maal bepaald geen sufferd maar een geslepen moordenaar met smetvrees. Dat eerste weet Bree nog niet en dat laatste maakt hem woest aantrekkelijk omdat ze met dezelfde afwijking is behept. Het opgefriste schrijversteam heeft de boel godzijdank niet al te drastisch omgegooid. De dreiging hangt als vanouds zwaar in de lucht in Wisteria Lane en de vertrouwde voice-over die het sprookje vormgeeft, is gebleven. Na Desperate Houswives nog even What about Brian (tobbende dertigers met ingewikkelde relaties), en de doelgroep kan ook op dinsdag weer voldaan de knop omdraaien.

copyright hdc media

Herman Heinsbroekje

2007-02-22T20:33:00.000+01:00

Wel een beetje flauw van Bea om een bescheiden blauw setje aan te trekken voor de bordesscène. Zo wordt het voor de andere dames wel erg lastig om zich aan de gij-zult-niet-harder-stralen-dan-de-koningin-code te houden. Het is dat Beatrix traditiegetrouw de middenvoor positie inneemt, wat haar al een stralende voorsprong geeft. Maar bijna alle vrouwelijke ministers hadden bedoeld of onbedoeld de code gebroken. Guusje ter Horst met een knalpaars colbert en Maria van der Hoeven met een gewaagd oversized bontje. Gerda Verburg had weliswaar gekozen voor stemmig donkerpaars, maar haar grijze lok, die op afstand oogt als een koninklijke tiara, gooit ongeacht wat zij aantrekt roet in het eten. Ook vergeven. Maar Jacqueline Cramer, de nieuwe minister van Milieu en Energie heeft haar eerste ministeriële misstap wel heel snel gemaakt. Want een knalrood ensemble, dat bedenk je niet. Dat moet Beatrix - die zich schijnt te bemoeien met de opstelling op de koninklijke trap - ook gedacht hebben. Een minister in een knalrood pak? Op de rode loper ermee, en dan maar hopen dat ze een wordt met de achtergrond. Helaas was het rood van Cramer zo rood dat er geen loper tegenop kon. Ella Vogelaar had het in haar bescheiden gemêleerd bruin/groen ensemble als enige goed begrepen. Onopvallend en toch een tikje frivool, maar weer niet te. Uiterst links had de nieuwe minister van Integratie en Wijkverbetering de perfecte uitgangspositie om als laatste naar binnen te schuifelen nadat de fotografen en de NOS camera's hun werk hadden gedaan. En daar in de deuropening, kreeg Ella alsnog een ongepaste gouden gloed, door als enige een echt Herman Heinsbroekje te doen. Even omdraaien, een stralende glimlach en daar is de zwaai. Ella heeft er zin in.

copyright hdc media

Harken

2007-02-16T20:19:00.000+01:00

Moet eerst de Britse sketchshow The Green Ward (een briljante variant op ER, over de seksuele escapades van gestoord ziekenhuispersoneel) wijken voor voetbal, is het tot overmaat van ramp ook nog eens Valentijnsdag. Een feest dat wat mij betreft bij de bloemist had mogen blijven, maar helaas is omarmd door de media.
Man Bijt Hond doet ook gezellig mee, met de ontknoping van een wekenlange zoektocht naar liefdespartners voor negen 55-plussers. De NCRV lokt de doelgroep naar Ede voor een ludiek dagje met Willeke Alberti, karaoke met liefdesduetten en een babbelbar.
Voor de gelegenheid mag MBH-stem Michael Abspoel zelfs zijn gezicht laten zien, als presentator van deze enige dag. Nou de mannelijke versie van Wendy van Dijk is opgestaan, een warme arm en een opwekkend woord voor al die schattige singles op leeftijd. En hij steekt ook nog de kaarsjes aan.
Als vlotte ongetrouwde 55-plusser, zou ik me na het zien van deze extra lange uitzending toch een beetje schamen. Wat een vertoning. We mogen hopen dat Man Bijt Hond hiermee geen hoger doel nastreeft dan het maken van ludieke televisie. Want als het bedoeld is ter emancipatie van de oudere eenling, dan zitten ze er behoorlijk naast.
Want hoe gaat dat nou, als Man Bijt Hond een datingspektakel organiseert. Dan kun je lachen om stijve harken en brutale vragen als ,,Zit je gebit nog vast?” Of dan stapt een dame in het gewoel op een kandidaat af om hem naar zijn sterrenbeeld te vragen. ,,Sorry, ik moet een ram of een tweeling hebben.”
En wat te denken van deze: ,,Wat zijn jouw hobby’s?” ,,Ik ben schilder.” We zien de ogen van de hevig in Kunst en Cultuur geïnteresseerde vragenstelster heel even oplichten. Tot haar Valentijn zijn woorden afmaakt: ,,Schilder en behanger.” Het lijkt wel een slechte mop.
Op het einde van de avond mogen de negen dames en heren rozen uitdelen aan singles waarmee ze nog wel en beschuitje willen eten. Man Bijt Hond eet straks natuurlijk wel gezellig een beschuitje mee.

copyright hdc media

Vrouwenvlees

2007-01-27T10:07:00.000+01:00

Shockdocs. RTL verwent ons de laatste tijd met (on)menselijke buitenissigheden. Maandag paradeerden ’natuurlijke moeders’ over het scherm. Dat zijn vrouwen die hun kinderen geen luiers aandoen, ze jarenlang aan hun borsten laten lurken, en liefst 24 uur per dag vasthouden. Dat viel een beetje tegen. Puur omdat je je daar nog wel iets bij voor kunt stellen, en dat is natuurlijk niet de bedoeling van een echte shocker. ’Dik & lekker?’ kwam al eerder voorbij. Zelden zo veel mensen met wijd opengesperde ogen horen vertellen over wat ze nu toch op tv hadden gezien. ’Mannen die hun vrouwen vetmesten! Je weet niet wat je ziet.’ Zelf had ik deze klassieker gemist, best pijnlijk voor een stiekeme shockdocfanaat. Voordeel van klassiekers is dat ze over het algemeen worden herhaald. Gisteren was het weer zo ver, en nu zat ik dus wél klaar. Nou, daar waren ze, de ’feeders’. Liefhebbers van welvende vleesrollen, die hun lief - desnoods met een trechter - tot onmenselijke proporties vetmesten. Uiteindelijk niet eens zozeer voor de seksuele opwinding, maar voor het geestelijke genoegen dat een vrouw compleet afhankelijk van je wordt. Iemand moet toch de hijsinstallatie bedienen om ’821 glorious pounds’ vrouwenvlees omhoog te tillen, de verwoeste uitgerekte huid ’liefdevol’ insmeren met liters zalf, of de extra brede rolstoel duwen. Gina bemachtigt dankzij deze ’liefdevolle verzorging’ van echtgenoot Mark - waardoor ze in tien jaar groeit van 178 naar 350 kilo - zelfs een plekje in het Guiness book of records. Hij blij: ,,Elke nacht stap ik in bed en denk ik, wat ben ik toch een goede man.’’, Zij blij: ,,Ik kan hem zo gelukkig maken.’’ Als Gina dreigt te sterven en 160 kilo afvalt dankzij een maagverkleining, moet ze dat bekopen met een huwelijkscrisis. Zelfs voor een ware liefhebber van het genre was dit iets te veel van het goede. Volgende week ’Fatale verleiding’, geen idee wat ik me daar bij moet voorstellen, maar ik sla een weekje over.

copyright hdc media

Dilemma’s

2006-12-20T21:58:00.000+01:00

Telefoon(s) uit, deurbel af, kinderen de deur uit, een stevig schrijfblok, een goed schrijvende pen, nog een extra pen voor het geval dat, plus een rode voor de fouten.
Het Groot dictee der Nederlandse taal is een van de weinige programma's op televisie waar je echt voor moet gaan zitten. Maar ook een van het soort dat je voor meerdere dilemma's stelt.
Om te beginnen de vraag doe ik mee of niet. Meedoen getuigt van lef, niet meedoen van lafheid. Als je besluit om je moedig met je gereedschap op de bank te nestelen, krijg je er meteen minstens twee nieuwe dilemma's bij: noteer ik eerlijk al mijn fouten (dus ook echt alledrie de missers in het harrypotterbrilletje én de twee missende streepjes in pijl-en-boog), of is je rode pen vergevingsgezind (je wilde eigenlijk het juiste opschrijven, maar Philip Freriks bracht je in verwarring, dan telt het toch niet?).
En stel dat je - alle foutjes geteld hebbende - even goed blijkt te kunnen spellen als volkszanger Wolter Kroes (50+ fouten), vertel je dat dan de volgende dag op je werk?
Prominenten die worden uitgenodigd voor hun kans op een publieke afgang, hebben het nog een tikje lastiger dan de thuisschrijvers. Actrice Tanja Jes en roddeljournalist Marc van der Linden hadden zich op de valreep afgemeld. Tja, daar wek je toch argwaan mee.
Slimmer is het om wel te verschijnen en je in een voorgesprekje in te dekken.
De deelnemers hadden gisteren als vanouds hun smoesjes klaar. Roelof Hemmen van RTL Nieuws: ,,Ik werk bij de tv’’, strafrechtadvocate Inez Weski: ,,Ik ben in de Victoriaanse tijd blijven steken.” En wat te denken van de klassieker van feelgoodexpert Coco de Meyere: ,,Ik heb me helemaal niet voorbereid” of, in dezelfde categorie, die van Wolter Kroes: ,,Ik ben van de oude spelling.”
Maar los daarvan is het dictee, dat dit jaar alweer voor de zeventiende keer werd voorgedragen, een verademing. Want waar zie je ooit een zaal vol bekende koppen die voor een keer hun mond houden en muisstil boven een velletje papier zitten te zweten. Verfrissend.

copyright hdc media

Lachertje

2006-12-14T18:11:00.000+01:00

Wat was ook alweer het idee van Talpa’s Gouden Kooi? Tien bewoners, gevangen in luxe. Het enige wat ze hoeven doen is zo lang mogelijk blijven zitten. Degene met de langste adem wint. Maar (tromgeroffel), zet een voet over de drempel van het landgoed en je ligt eruit. Weg villa, weg megaprijzenpot. Oh schande, ontaarde moeders leenden zich vrijwillig voor dit gruwelijke experiment wat wel eens jaren kon gaan duren. Guttegut wat een omstreden show, John de Mol lachte in zijn vuistje om alle (negatieve) publiciteit rond zijn nieuwste bedenksel. Helaas voor de makers zijn de twee grootste engerds Nicolaas en Stephan al vertrokken cq unaniem weggestemd. Met de heilige kijkcijfers wil het ondertussen maar niet vlotten. Het grote boek met regels is daarom al met een grote boog in de prullenbak beland. Noodgreep volgt op noodgreep om de boel een beetje op te krikken. Bewoonster Angelique werd al te saai bevonden en via een schimmige stemprocedure uit het huis verwijderd. Bij zo’n ingreep kan ik me nog iets bij voorstellen, want de show vaart natuurlijk wel op geflikflooi en geruzie. Aan een stelletje grijze muizen die een beetje voor de camera’s hangen is geen lol te beleven. De overgebleven bewoners worden op een bijna zieke manier bezig gehouden: bonbons maken, petit fours maken, duikles, dj-cursus, wijnproeven, oesters proeven, lasergamen in de tuin, een eq-workshop, dansles, zangles. Ik zou bij zo’n overdosis bezigheidstherapie al lang gillend gek het gouden hek achter me hebben dichtgetrokken. Maar, wat de show werkelijk tot een lachertje maakt is dat alle bewoners inmiddels straffeloos, niet een maar twee voeten over de drempel van het landgoed hebben gezet. In wisselende samenstelling mochten de dames en heren in korte tijd naar buiten voor vliegles, autorijles, motorrijles, stemmen (wat mij betreft de enige geldige reden om de villa te verlaten), kerstinkopen en een bezoek aan de opening van de Miljonairsbeurs. En guess what, ze mochten gewoon weer naar binnen.

copyright hdc media

Smeren

2006-11-28T20:12:00.000+01:00

Slakkenslijm Slakkenslijm, slakkenslijm, slakkenslijm. Vies hè. Niet volgens Telsell, volgens deze televisiewinkel moet je slakkenslijm zelfs op je gezicht smeren. Zeker als je last hebt van acne, zwangerschapsstriemen of ontsierende littekens. Onvolkomenheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Slakkenslijm! Het moet niet gekker worden. Ik werd op een rustige morgen, doezelig zappend geconfronteerd met slijmerige beestjes. Het woord snailslime (wat eigenlijk nog viezer klinkt) kwam in korte tijd een verbijsterend aantal keer voorbij. Ogen uitwrijven, oren spitsen, in je arm knijpen, checken of de briljante satire van ’Koefnoen’ op een onwaarschijnlijk tijdstip wordt herhaald, en dan ontdekken dat het echt is. Hier wordt slakkenslijm verkocht, voor 60 euro per potje en de onvermijdelijke extra pot voor wie ’nu’ belt Ik vraag me dan altijd af wanneer ’nu’ is, houdt het Telsell belteam precies bij wanneer slakkenslijm op de buis is? Of is het altijd nu? En wat betekent ’nu’ op de website van Telsell, waar slakkenslijm wordt verkocht. Ik heb de proef op de som genomen en ’nu’ twee potten slakkenslijm in mijn virtuele boodschappenmand gestopt. Inclusief verzendkosten kwam ik mooi uit op 128 bikkelharde euro’s, of zou je dan meteen vier potten slakkenslijm aan de deur krijgen? Het siert Telsell wel dat ze er geen doekje om winden, ze hadden het magische ingrediënt ook anders kunnen noemen: natuurlijke extracten van de Helix Pomatia, of helende bestanddelen van de Cepaea Nemoralis. Zeg nou zelf, dat klinkt toch al een stuk beter. Nee, Telsell noemt een slak gewoon een slak en laat deze zelfs over een potje celltone (zo steriel heet het spul dan weer wel) glibberen. Afgewisseld door de onvermijdelijke voor en na foto’s van slechte-huidbezitters, die met behulp van een paar likken slakkenslijm een stralend uiterlijk en het bijbehorende geluk wisten te bemachtigen. Die mensen zetten dus een potje slakkenslijm in volle glorie op de wastafel, smeren zich er volgens voorschrift drie keer per dag mee in en laten zich dan rustig op de zijdezachte wangen zoenen. Slik.

copyright hdc media

Showsoep

2006-11-06T22:13:00.000+01:00

Het dagelijkse aanbod aan shownieuws op de Nederlandse televisie is overweldigend. Stevig doorzappen en je bent zo tweeëneenhalf uur non-stop onder de pannen. Te beginnen om zes uur met ‘Entertainment Live’, via ‘Boulevard’, dat precies op tijd stopt om door te kunnen stomen naar ‘De wereld draait door’ of de vroege editie van ‘Shownieuws’, al naar gelang smaak.
De redacties van al die programma’s vissen elke dag in dezelfde vijver. Handig voor mensen met een slecht korte termijngeheugen. Voor anderen niet aan te raden, maar weer wel leuk voor een piepklein onderzoekje.
In de onbeschrijfelijke diarree aan maandagavondnieuwtjes waren de volgende items in ieder geval belangrijk genoeg voor meer dan één redactie: Edwin de Roy van Zuydewijn figureert met hond in een reclamecampagne. Kylie Minogue is aangekomen in Australië. Saddam Hussein vraagt hulp van een Nederlandse advocaat (ja, ook dat is entertainment). Zangeres Katie Melua is van de damesliefde. De remake van ’t Schaep met de 5 pooten komt eraan en is reuze grappig. Idols-winnares Raffaela is uitgemoederd.
Verder noemenswaardig: ‘Shownieuws’ pakt uit met Wolter Kroes, maar bewijst dat je aan het woordje exclusief (prominent in beeld) niet veel waarde hoeft te hechten. Kroes werd namelijk eerder op de avond ook al breed uitgesmeerd in ‘Entertainment Live’. Puntje voor EL dus.
Hoewel… ‘Shownieuws’ scoorde weer een tegenpunt met een eindeloos item over het aanstaande omaschap van Connie Breukhoven. Haar echtgenoot Hans kreeg daarin ruim baan voor een vette sneer naar Evert Santegoeds (de baas van EL) omdat deze ‘gefrustreerde nicht’ maar blijft beweren dat hij en Con gaan scheiden, wat natuurlijk niet waar is. Interessant, vooral omdat dit weer verklaart waarom EL het omanieuws eerder op de avond wel meldde, maar Connie niet Live sprak.
En oh ja, natuurlijk gaat er geen dag voorbij zonder mr plastic Robert Schoemacher (2x geturft). Wat me brengt op een tipje voor de concurrenten van ‘Shownieuws’. Zoek eens uit wat presentatrice Nada van Nie met haar bovengebit heeft gedaan. De week moet tenslotte gevuld.

copyright hdc media

Evelien

2006-11-01T18:46:00.000+01:00

Evelien is het pronkjuweel op de vrouwenavond van Net 5. Ultiem vrouwenvermaak. De serie wordt niet voor niets ’mede mogelijk gemaakt’ door Esta. Net als dit damesblad vaart Evelien op herkenbaarheid. Een half uurtje het ultieme ’oh dat heb ik ook’ gevoel, voor vrouwen die – net als Evelien - alles hebben maar toch niet tevreden zijn. Slim bekeken van de makers.
Kim van Kooten en Peter Blok zijn al even slim gecast, want zo heerlijk verre van perfect. Harko is behept met een aaibaarheidsfactor tien, maar hij is eigenlijk best wel saai en iets te dik. En als hij zich in een veel te strak fietspakje hijst – hij hikt tenslotte tegen een midlifecrisis aan - is hij goed voor een flinke portie plaatsvervangende schaamte.
Evelien is de ultieme girl next door. Prachtig, maar niet onbereikbaar oogverblindend. Of zoals een van die typische doelgroepvrouwen in mijn vriendenkring het krachtig samenvatte: ,,Ik zag haar en ik dacht ‘oh gelukkig, zij heeft ook best wel een dikke kont’.”
Het gezin in het tweede seizoen laten verhuizen naar een te duur huis met doorgeschoten binnenhuisarchitecteninrichting, is ook al zo’n goed idee. Daardoor kunnen we nu genieten van Eveliens gekluns om een houding te vinden op haar veel te moderne, en dus verschrikkelijk oncomfortabele bank, van Harko’s gestress over de te dikke hypotheek en de veel te prijzig uitgevallen verbouwing en hun beider worsteling met de besmettelijke tuinkussens en een Hollandse plensbui.
Maar sinds gisteren is het Esta-gevoel echt compleet. De tot nu toe nogal verwende Evelien heeft namelijk een baan, wat betekent dat ze nu ook nog eens moet jongleren met moederschap, huishouden, het partybarbecuepakket dat toch echt voor halfzes bij de slager gehaald moet worden, én een echtgenoot die natuurlijk vergeet dat hij de groente zou regelen voor het etentje met de baas.

copyright hdc media

Joke

2006-11-01T18:45:00.000+01:00

Joke rijdt met haar scootmobiel van een helling af, knalt tegen een muur en plast – luid lachend - midden op straat in haar broek. Joke loopt in een enorme onderbroek en dito bh door een Benidormse kledingzaak en wurmt zich en plein public in een veel te strakke jurk. Joke danst woest en uitdagend tussen de tafeltjes in een restaurant en trekt haar jurk over haar hoofd om in haar badpak verder te zwieren. Joke rijdt scheldend voetgangers van de sokken en knalt luid lachend met haar invalidenvoertuig tegen de bumper van een geparkeerde auto. Joke Reith (1924), heeft sinds begin september haar eigen blokje in ‘Man bijt hond’. ’Een tikje ondeugend en eigengereid’, zoals ‘Man bijt hond’ Joke dagelijks aankondigt, dekt de lading niet. Dat is een veel te lieve omschrijving voor een vervelend oud mens.
Toegegeven, gisteren liet Joke zich van haar gevoelige kant zien, toen ze een brief aan haar overleden zuster in de Noordzee gooide en daarna wat gemeende traantjes liet. Maar over het algemeen is de diepgelovige en paranormaal begaafde (?) Joke vooral grof, dwingend en goed voor een flinke portie plaatsvervangende schaamte. Joke zegt van zichzelf dat ze karakter heeft. Mee eens, alleen is het wel een enorm vervelend karakter. Dat mag rustig gezegd worden, want ook Joke neemt geen blad voor de mond. Ze draait er haar eigengereide hand niet voor om de complete mensheid – exclusief haarzelf natuurlijk - in de afdeling schorriemorrie onder te brengen. ,,Het mensdom is bezig zichzelf te vernietigen’’.
Dat soort uitspraken doet ze het liefst op hoge toon en met haar neus opdringerig tegen de lens van de camera. Er zijn vast kijkers die niet met kromme tenen naar de capriolen van Joke kijken. Maar een omroep als de NCRV, die de waarden Verantwoordelijkheid en Respect hoog in het vaandel heeft, mag zich best afvragen of deze oude dame niet tegen zichzelf in bescherming genomen moet worden.

copyright hdc media